Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Η δικιά μας Ευρώπη τους χωράει όλους - Του Δημήτρη Νικολάου

 Του Δημήτρη Νικολάου
Θα κάνω πέντε σκόρπιες σκέψεις οι οποίες εμπεριέχουν και την θέση μου για τα τεκταινόμενα ! Όσοι κόπτοντας ότι αγωνίζονται για την Ευρωπαϊκή σύνθεση και οχυρώνονται πίσω από θεσμούς , αντιδημοκρατικούς ,γραφειοκρατικούς , στεγανούς και τις αποφάσεις τους , όσοι δήθεν μάχονται για το Ευρωπαϊκό όνειρο επενδύοντας σε ένα αποτυχημένο οικονομικό μοντέλα , όσοι προσεύχονται για την Ευρώπη στον Θεό και στην μοίρα αδιαφορώντας αν δίπλα τους πεθαίνουν άνθρωποι με την φτωχοποίηση που έχει προκαλέσει το οικονομικό της δόγμα μάλλον κακή υπηρεσία προσφέρουν σε αυτό που υποτίθεται ότι υπηρετούν ! Η ουσιαστική προσφορά στην ευρωπαϊκή προοπτική και το ευρωπαϊκό όνειρο είναι όλων εκείνων που βλέποντας έναν χώρο στον οποίο εντείνονται οι κοινωνικές αδικίες η ανισότητες και η εξαθλίωση τεράστιων κομματιών του πληθυσμού της βάζουν το ζήτημα της ανακατανομής του πλούτου υπέρ των αδυνάτων , της κοινωνικής ομογενοποιήσης της , της αντιμετώπισης των ανισοτήτων και των αδικιών που προάγει το δεδομένο οικονομικό της μοντέλο! Για την πραγματική ενότητα της Ευρώπης εργάζονται αυτοί που βάζουν το θέμα αλλαγής προτύπων μέσα της , αυτοί που ζητούν την εκδημοκρατικοποίηση της μέσα από θεσμούς όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Αυτοί που δέχονται την διαφορετικότητα και την ιδιαιτερότητα του καθενός μέσα σε αυτήν είτε αυτή είναι φυλετική , είτε εθνική , είτε θρησκευτική Εμείς είμαστε ουσιαστικά αυτοί που εργαζόμαστε για την ενωμένη Ευρώπη μια και το μοντέλο που υπηρετείτε εσείς και έχει ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΑΠΟΤΥΧΕΙ και οδεύει με μαθηματική ακρίβεια στην διάλυση. Σταματήστε λοιπόν να μας κουνάτε το δάχτυλο και ελάτε όλοι μαζί να εργαστούμε σε αυτή την κατεύθυνση για μια Ευρώπη που να μας χωράει όλους
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Οι Ανατολικές επιρροές στον νομισματικό πόλεμο



Γράφει ο Κωνσταντίνος Παππάς
Η Κινέζικη οικονομία, βρίσκεται στη μεγαλύτερη αύξηση της παραγωγικής της δυνατότητας και ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης από το 1949. Το επιτεύγματα αυτά επισφραγίστηκαν με την είσοδο της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) τον Νοέμβριο του 2001. Η ενίσχυση του ρόλου της Κίνας στο χώρο του παγκόσμιου εμπορίου, μέσω της απελευθέρωσης των αγορών προς την Ανατολή σήμανε παράλληλα την ισχυροποίηση της θέσης της στην παγκόσμια οικονομία. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της κινέζικης οικονομίας που οδήγησαν σε πληθώρα επενδύσεων και μετεγκατάστασης των δυτικών επιχειρήσεων συνοψίζονται στα εξής: χαμηλό κόστος παραγωγής, υπερπροσφορά εργασίας με χαμηλή αμοιβή παράλληλα, υψηλή παραγωγικότητα, σε συνδυασμό με την κατάργηση δασμών των προϊόντων παγκοσμίως, καθώς οδήγησαν την Κίνα σε θετικό εμπορικό ισοζύγιο και σε ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 7%.
Σε νομισματικό επίπεδο η Κίνα κρατά τεχνητά χαμηλά το νόμισμα της (γουάν), έτσι ώστε να κρατά φτηνές τις εξαγωγές στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, η τεχνική αυτή επιτυγχάνεται με τη σύνδεση του γουάν με το δολάριο, έτσι ώστε όποτε υποτιμάται το δολάριο να υποτιμάται αυτόματα το γουάν διατηρώντας έτσι, το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της κινεζικών προϊόντων, δηλαδή τις φτηνές τιμές των προϊόντων της. Αυτό όμως τείνει να εξελιχτεί και στο μεγάλο πρόβλημα της Κίνας, η οποία είναι κάτοχος μεγάλου χρέους των ΗΠΑ(αμερικάνικα ομόλογα) και παράλληλα έχει συγκεντρώσει πολλά δολάρια από τα εξαγωγές της (το δολάριο λειτουργεί ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα). Παράλληλα οι ΗΠΑ πληθωρίζουν συνεχώς το νόμισμα τους,  με συνέπεια να γνωρίζει η Κίνα ότι το χρέος αυτό δεν θα αποπληρωθεί ποτέ. Η λύση είναι να ξεφορτωθεί η κινεζική οικονομία τα πληθωριστικά δολάρια, αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί ξαφνικά γιατί το δολάριο θα υποτιμηθεί κατά πολύ και θα έχει σαν αποτέλεσμα την κατακρήμνιση του δικού τους νομίσματος, το οποίο είναι συνδεδεμένο με το δολάριο. Έτσι έχει επιλεχθεί ως λύση η απεξάρτηση από το δολάριο σταδιακά. Αυτό επιτυγχάνεται χρησιμοποιώντας τα αποθέματα της σε δολάρια είτε σε επενδύσεις για  χρυσό, αγοράζοντας μάλιστα ορυχεία, έτσι ώστε να υπάρχει ανεξάρτητη και συνεχής εξόρυξη χρυσού, είτε σε εξαγορές επιχειρήσεων και υποδομών σε χώρες με οικονομικό πρόβλημα (π.χ. ΟΛΠ), καταφέρνοντας παράλληλα να ενισχύουν την ηγεμονική τους θέση και δημιουργώντας κράτη δορυφόρους.
Παράλληλα συμμετέχει σε μια συμμαχία γεωπολιτικής φύσεως, την γνωστή συμμαχία BRICS, όπου έχει συμφωνηθεί στις μεταξύ τους συναλλαγές να παρακάμψουν το δολάριο, μειώνοντας του τη δύναμη στην παγκόσμια αγορά, και συνάπτοντας στρατηγικές συμμαχίες με οικονομικούς εχθρούς των ΗΠΑ (π.χ. Αργεντινή, Βενεζουέλα), καθώς και τη δημιουργία αναπτυξιακής τράπεζας στα τέλη του 2015. Το γεγονός αυτό όμως ενέχει τον κίνδυνο σε συνδυασμό με τις κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας, να αποκλειστούν αυτές οι χώρες από τη SWIFT(παγκόσμια πλατφόρμα συναλλαγών όλων των τραπεζών), για αυτό και δημιουργήθηκε το China International Payment System, CHIPS, το οποίο μπορεί να διαχειριστεί διασυνοριακές συναλλαγές σε γουάν, το κινεζικό νόμισμα. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να ανοίξει ένας νέος δρόμος ηλεκτρονικών συναλλαγών σε γουάν παρακάμπτοντας το δολάριο, ήδη σε αυτή την πλατφόρμα εντάχθηκαν οι χώρες των BRICS, η Αργεντινή, η Βενεζουέλα, ταυτόχρονα πρόθεση δήλωσης συμμετοχής έχουνε δηλώσει και η Ελβετία, Γαλλία, Βρετανία. Από τα παραπάνω παρατηρείται η τάση διεθνοποίησης του κινέζικου νομίσματος.
 Ένα τελευταίο ζήτημα της Κινέζικης οικονομίας, είναι ότι με τη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και την αδυναμία δανεισμού των πολιτών της Δύσης, η οποία συνεπάγεται  με ανακύκλωση της ύφεσης, είναι το ποιος θα καταναλώνει τις εξαγωγές της, λύση που μπορεί να  σκεφθεί κανείς πάνω σε αυτό πέρα από τις εμπορικές συμφωνίες μεταξύ των χωρών των BRICS και τρίτων χωρών σε αυτές, παράλληλα με τη δημιουργία της καινούργιας αναπτυξιακής τράπεζας, είναι και η σταδιακή δημιουργία της κινέζικης μεσαίας τάξης (εγχώρια κατανάλωση), και σταδιακή γιατί σίγουρα η κινεζική οικονομία δεν θέλει να χάσει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα που οδήγησαν την εξαγωγική της δραστηριότητα στην 1η θέση παγκοσμίως και να συνεχίσει να είναι φιλική ως προς τις επενδύσεις.

Τελικά το βλέμμα της Ελλάδας σήμερα μπορεί να είναι στραμμένο προς μόνο μία κατεύθυνση αλλά….;
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Τσεκ Ματ σε τρεις... διαπραγματεύσεις - Του Θάνου Χριστοδούλου


Γράφει ο Θάνος Χριστοδούλου

Την ώρα που οι G19 πιέζουν τη Γερμανία για στροφή από την σκληρή λιτότητα, που οι Ευρωπαίοι αποζητούν ανάσες ανάπτυξης, παρά την πίεση των δορυφόρων κρατών της Γερμανίας, το Βερολίνο συνεχίζει να δείχνει την αδιάλλακτη στάση του. Μια στάση που συνεχίζει να του αποφέρει οικονομικά, αλλά και πολιτικά κέρδη. Σε προηγούμενο κείμενο, είχα αναφερθεί στην δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται η Γερμανία, ουσιαστικά γνωρίζοντας πως οποιαδήποτε επιλογή έστω και μικρής αλλαγής στο πρόγραμμα, στην κατεύθυνση που επιδιώκει η νέα ελληνική κυβέρνηση, θα είναι ήττα.

«Η Γερμανία, είναι αναγκασμένη να χάσει και στις δύο περιπτώσεις, καθώς δύο είναι οι επιλογές που βρίσκονται μπροστά της, εκτός κι αν η νέα ελληνική κυβέρνηση προχωρήσει στην πολυπόθητη, για την αξιωματική αντιπολίτευση, κωλοτούμπα. Είτε να υποχωρήσει σε μέρος (μεγάλο ή μικρό δεν έχει σημασία καθώς το τελικό αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο) των αξιώσεων-προτάσεων της Ελλάδας, είτε να έρθει σε σύγκρουση, κρατώντας μέχρι τέλους σθεναρή στάση, φτάνοντας στο σημείο, να διακινδυνεύσει την ύπαρξη του ίδιου του ενιαίου νομίσματος.»

Μία μετωπική σύγκρουση μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε «έξοδο» της Ελλάδας από την ευρωζώνη,σενάριο το οποίο θα έχει ανυπολόγιστο κόστος και ρίσκο για την Ευρωπαϊκή αλλά και την παγκόσμια οικονομία. Δεν είναι τυχαίο το μεγάλο ενδιαφέρον στη σύνοδο των G20, συμπεριλαμβανομένης της Ουάσινγκτον για εξεύρεση κοινά αποδεκτών λύσεων. Είναι άλλωστε παρόμοια με την φρασεολογία που χρησιμοποιεί από την πρώτη μέρα και η νέα ελληνική κυβέρνηση, δείχνοντας πως υπάρχει θέληση να κάνει βήματα προσέγγισης προς τις θέσεις του Βερολίνου. Ωστόσο, αμοιβαία επωφελής λύση, δεν μπορεί να είναι η μονομερής και απόλυτη αποδοχή, των συμφωνημένων με τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις. Οφείλει το Βερολίνο, να κάνει έστω και ένα βήμα προσέγγισης και κατανόησης της βούλησης του ελληνικού λαού που εκφράστηκε από τις εκλογές του Ιανουαρίου.

«Οι εκλογές δεν αλλάζουν τις βασικές συνθήκες», λέει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και οι κύκλοι του εντός και εκτός Γερμανίας, προς κάθε κατεύθυνση, διαμηνύοντας πως δεν πρόκειται να κάνει πίσω σε τίποτα. Δηλαδή, ουσιαστικά, ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών αγνοεί επίμονα τη βούληση του λαού ενός κράτους-μέλους της Ενωμένης Ευρώπης. Δεν θέλει και δεν μπορεί να διανοηθεί ότι αυτός ο μικρός λαός(όπως και άλλοι που ακολουθούν), αμφισβητεί το Γερμανικό αλάθητο. Ουσιαστικά θα τον εξυπηρετούσε να μην υπάρξουν ξανά εκλογές, σε κανένα κράτος-μέλος, να ορίζει έναν υπο-αντικαγκελάριο σε κάθε επαρχία της Ευρωπαϊκής Γερμανίας, να γλιτώσει το δημοσιονομικό κόστος βουλευτών και κοινοβουλίων και να ξεφορτωθεί μια για πάντα το κακό ενδεχόμενο, να αποκτήσουν και άλλες χώρες, κυβέρνηση που θα τολμά να αμφισβητεί την κυριαρχία της Siemens,της Deutsch Telecom, της Rheinmetall, της Krupp. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε και ουσιαστικά το τέλος κάθε ικμάδας εθνική κυριαρχίας των κρατών μελών, με τη Γερμανία να αποκτά αυτό που επιχείρησε 2 φορές μέσα στον προηγούμενο αιώνα. Τον πλήρη έλεγχο της Ευρώπης, αναίμακτα αυτή τη φορά για την ίδια -για πρώτη φορά- μέσω της οικονομικής κυριαρχίας της.

Στην άλλη ακτή του Ατλαντικού η διαφωνία με την συγκεκριμένη κατεύθυνση της Ευρώπης είναι προφανής. Ιδιαίτερα για τους Δημοκρατικούς, καθώς στους Ρεμπουμπλικάνους υπάρχει η πτέρυγα του λεγόμενου tea party,το οποίο είναι συγγενικό με το αντίστοιχο Βρετανικό, αλλά και με τις απόψεις του κόμματος της Γερμανίδας Καγκελαρίου. Μάλιστα τα προσκείμενα corporate media στην συγκεκριμένη πτέρυγα, τάσσονται αναφανδόν καθ όλη τη διάρκεια της κρίσης υπέρ ενός Grexit, πράγμα το οποίο μεθερμηνεύεται από πολλούς ως προσμονή μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής αναταραχής, που θα έφερνε τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα αλλά και την παράταξη των Δημοκρατικών σε δυσχερή θέση, την ώρα που η χώρα μπαίνει σε περίοδο προεδρικών εκλογών, αλλά και την ώρα που ο Αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί να χτίσει το δικό του Legacy, στο τέλος της θητείας του και το οποίο περιλαμβάνει (πέρα από τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις στις οποίες έχει δώσει κοινωνικό πρόσωπο με πρόγραμμα παροχών), την τελική προσπάθεια μεταστροφής της Ευρωπαϊκής Οικονομικής πολιτικής, σε κατεύθυνση που θα ευνοήσει την Αμερικανική Οικονομία, ακολουθώντας αντίστοιχα βήματα που έκανε ο ίδιος κατά την 8ετία του, με έντονα στοιχεία ποσοτικής χαλάρωσης και θα δώσει και ώθηση-όπως πιστεύουν πολλοί και στην λιμνάζουσα –το τελευταίο διάστημα- ευρωπαϊκή οικονομία.

Υπέρ της ποσοτικής χαλάρωσης στην Ευρώπη, έχει ταχθεί τόσο η Φρανκφούρτη, υπό τον Ντράγκι, όσο και σχεδόν όλες οι χώρες του Ευρωπαϊκού νότου κατά περιόδους, παρά την σθεναρή άρνηση του Βερολίνου, με εξαίρεση –μετά από πολλές πιέσεις και με λανθασμένο τρόπο αλλά και χρόνο- την κίνηση της ΕΚΤ τον περασμένο Δεκέμβριο. Ωστόσο ο τρόπος και ο χρόνος στον οποίο προχώρησε η Κεντρική Τράπεζα στην ποσοτική χαλάρωση, κατέδειξε το πόσο εύθραυστο, τελικά, φαίνεται το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα.

Ως εκ τούτου, κανένα κράτος της ευρωζώνης –πέραν του γεγονότος ο,τι δεν προβλέπεται από καμία συνθήκη- δεν επιθυμεί επί της ουσίας και δεν είναι διατεθειμένο, να διακινδυνεύσει ένα ενδεχόμενο έντονης αναταραχής που μπορεί να προκληθεί από μια έξοδο της Ελλάδας ή οποιασδήποτε χώρας από την ζώνη του ευρώ. Πολλοί αναλυτές μάλιστα, έχουν σημειώσει ότι αδυνατούν να υπολογίσουν το μέγεθος των επιπτώσεων στην Ευρωπαϊκή οικονομία. Το σίγουρο είναι ότι προβλέπουν- όπως προέκυψε κι από τη σύνοδο των G20- πως σε περίπτωση μιας τέτοιας αναταραχής, μια ενδεχόμενη άνοδος του δολαρίου, θα ωθήσει σε αδιευκρίνιστη περίοδο ύφεσης τις υπό ανάπτυξη χώρες, οι οποίες κατά κόρων έχουν συνάψει συμφωνίες, δάνεια και συμβόλαια σε αμερικανικό δολάριο, επιβραδύνοντας το διεθνές τοπίο. Για αυτό και ζητούν κοινά αποδεκτές λύσεις, με κάθε τρόπο.

Έτσι η Άνγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, καλούνται έως τις 16 Φεβρουαρίου,να αποφασίσουν ποια θα είναι η τελική τους στάση, που θα κρίνει-κατά τις εκτιμήσεις-όχι μόνο την πορεία της χώρας μας στην ευρωζώνη, αλλά και την τύχη της παγκόσμιας οικονομίας, με το Ελληνικό ζήτημα να απασχολεί, για πρώτη φορά και σε τέτοιο βαθμό, μια σύνοδο των υπουργών οικονομικών των 20 οικονομικά ισχυρότερων κρατών του πλανήτη.
Ωστόσο το ΕΛΚ και οι Χριστιανοδημοκράτες, είναι εκείνοι που έχουν να φοβηθούν περισσότερο από μια στροφή της Γερμανικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα, με αποδοχή έστω και μέρους των ελληνικών προτάσεων. Για αυτό και επιχειρούν με κάθε τρόπο να αναχαιτίσουν αυτό το ενδεχόμενο και να ξεκαθαρίσουν σε όλους τους τόνους πως δεν πρόκειται να δεχθούν άλλο πρόγραμμα. Τελευταίος ο Μάρκους Φερμπερ (ηγετικό στέλεχος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Οικονομικών και «μόνιμος» ευρωβουλευτής της Γερμανίας από το 1994, με ένσημα μόλις 4 ετών σε Siemens και Pfister GmbH) ο οποίος σημειώνει ότι «οι παραχωρήσεις προς την Ελλάδα θα στείλουν λάθος μήνυμα».

Ποιο είναι αυτό το λάθος μήνυμα; Πως και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να διεκδικήσουν αντίστοιχες αλλαγές στο δικό τους πρόγραμμα, είτε οι παρούσες κυβερνήσεις ή ακόμα χειρότερα για το ΕΛΚ και το Βερολίνο, μέσω των εκλογών που διεξάγονται φέτος σε χώρες του νότου. Το γιατί η Γερμανία δεν φαίνεται διατεθειμένη να κάνει πίσω, έγκειται στην πιθανότητα(μεγάλη κατά πολλούς), οι προτάσεις και οι μεταρρυθμίσεις της ελληνικής πλευράς, προς άλλη κατεύθυνση από αυτή που σήμερα οδεύουμε, να έχουν θετικά αποτελέσματα για την οικονομία, εντός εξαμήνου, στη λήξη της αποκαλούμενης συμφωνίας-γέφυρα. Μία τέτοια εξέλιξη φυσικά, θα έχει ως αναμενόμενη συνέχεια την απαίτηση από ελληνικής πλευράς, εφαρμογής και άλλων σημείων της αρχικής πρότασής της, τον Σεπτέμβριο, με το επιχείρημα «αφού πέτυχαν οι προτάσεις μας κουτσουρεμένες, η ολοκληρωμένη πρόταση θα έχει ακόμα καλύτερα αποτελέσματα». Αυτόν τον «πειραματισμό», θέλει να αποφύγει πάση θυσία το γερμανικό πολιτικό σύστημα. Αυτό που δεν είναι ξεκάθαρο, είναι, αν η Γερμανία, αυτό επιθυμεί επειδή είναι πεπεισμένη για την ορθότητα της πολιτικής και οικονομικής της θεώρησης, η εάν γνωρίζει βαθύτερα πως η επιτυχία μιας άλλης συνταγής, με κοινωνικό πρόσωπο, εξαϋλώσει το γερμανικό δόγμα περί σκληρής λιτότητας. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για την ελληνική αντιπολίτευση, που γνωρίζει πως μια επιτυχία της νέας Ελληνικής κυβέρνησης, στη διαπραγμάτευση αλλά και στα αποτελέσματα, θα έριχνε αρχικά στην άβυσσο και εν συνεχεία στη λήθη, μετά το ΠΑΣΟΚ, κυρίως τη Νέα Δημοκρατία και το Ποτάμι. Γι αυτό και οι "κραυγές του υποσυνείδητου" των πρώτων ημερών, υπέρ των «εταίρων» στις πρώτες συζητήσεις. Για αυτό και άργησαν να πάρουν θέση για το αυτονόητο, για τους πολίτες, με ποια πλευρά βρίσκονται. Γιατί περιμένουν να καρπωθούν το πολιτικό όφελος μιας πιθανής αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Το σκληρό πόκερ διεξάγεται από την πρώτη μέρα, λένε πολλοί, εκτιμώντας πως η ελληνική πλευρά, βιάστηκε να ανοίξει τα χαρτιά της και μάλιστα καίγοντας αρκετά από αυτά πολύ γρήγορα. Ενδεχομένως και να έχουν δίκιο. Τι θα συμβεί όμως, αν μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου, όλοι ανακαλύψουν, ότι το «παιχνίδι», δεν γίνεται σε πράσινη τσόχα, αλλά σε σκακιέρα όπου κάθε δήλωση μέχρι το τραπέζι των διαπραγματεύσεων αποτελεί κίνηση, με τα πιόνια να φεύγουν σταδιακά από την παρτίδα, το Βερολίνο να έχει κάνει ροκέ στο Η8 και την Αθήνα να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να μετακινήσει τον «Τρελό» στο Γ4;

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Η τοξική Ευρώπη αντίπαλη της ελληνικής χωματερής



Από τη Νούλα Χρυσοχοϊδου

Βαλκάνιοι ή Ευρωπαίοι (;)
Ψευδαισθήσεις ή Αναποτελεσματικές επιλογές (;)

Η "τοξική" Ευρώπη υπήρξε για την Ελλάδα ο σημαντικότερος παράγοντας ευρωκεντρισμού, εγωκεντρισμού ή εθνοκεντρισμού καθώς προέκυψε περίπου στα τέλη της δεκαετίας του '80 ως το πολιτικό σχέδιο, ως μια άλλη πολιτική πρόταση μεταξύ άλλων πολιτικών προτάσεων.  Με λίγα λόγια φτάσαμε στην πηγή και ήπιαμε μολυσμένο νερό ώστε να θεωρηθούμε κι εμείς εκσυγχρονιστές της Δύσης. Δεν ήταν οικονομική απόφαση η ένταξη μας στο ευρώ μα πιο πολύ πολιτική. Είναι ο Έλληνας με τα πολλά επίθετα, είναι ο νεωτεριστής  Έλληνας, εκείνος ο θεσμός της αγοράς εργασίας, ο πολιτικός πλουραλισμός, είναι η Προτεσταντική ηθική και η ανάπτυξη του καπιταλισμού.
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Συγκρούσεις οικονομικής αντίληψης - Του Θάνου Χριστοδούλου

23 Απριλίου 2010. Η κυβέρνηση Παπανδρέου,βάζει τη χώρα στο περιβόητο μνημόνιο, περίπου 2 χρόνια μετά την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης, απόρροια της μεγάλης χρηματοπιστωτικής κρίσης στην δυτική ακτή του Ατλαντικού. Μίας κρίσης που έφερε σε αδιέξοδο την ρευστότητα αρκετών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων κυρίως λόγω και των επενδύσεων σε επισφαλή χρηματιστηριακά και ασφαλιστικά προϊόντα και άυλους τίτλους. Ένας τζόγος του σύγχρονου οικονομικού μοντέλου που στηρίχθηκε στον αέρα και ξεφούσκωσε με ευκολία στην πρώτη στραβοτιμονιά. Ας κάνουμε όμως μια μικρή αναδρομή, πίσω στο 2008, για να δούμε ανάμεσα από τις γραμμές των εκτιμήσεων και αναλύσεων εκείνης της περιόδου, πως φτάσαμε στο σήμερα αλλά και να επιχειρήσουμε μια προβολή στο μέλλον.

Αντιμέτωπος με την μεγαλύτερη κρίση της νεότερης ιστορίας των ΗΠΑ, βρέθηκε ο –τότε- προσφάτως εκλεγμένος πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα. Ανέλαβε το τιμόνι του Λευκού Οίκου, με έλλειμμα 1,3 τρις δολάρια, δύο ανοικτά πολεμικά μέτωπα, υψηλά ποσοστά ανεργίας, χιλιάδες αστέγους στις Αμερικανικές Μητροπόλεις. Σε μια πρώτη φάση η κυβέρνηση Ομπάμα , προχωρά τότε, σε μια ποσοτική χαλάρωση ύψους 787δις δολαρίων με στόχο τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος και της μικροοικονομίας της χώρας, στηρίζοντας τη βαριά βιομηχανία ρίχνοντας κρατικό χρήμα και διασώζοντας θέσεις εργασίας οι οποίες θα χανόντουσαν μεγεθύνοντας ακόμη περισσότερο την ήδη αυξημένη ανεργία.

Υιοθέτησε λοιπόν μια πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης, με τρία πακέτα μέσα σε μία 8ετία και διαχείριση του πληθωρισμού, με την FED να αυξομειώνει αναλόγως των αναγκών, την αγορά ομολόγων. Με αυτές τις κινήσεις, σε συνδυασμό με την σταδιακή απεμπλοκή της Ουάσινγκτον από τα δύο ανοιχτά στρατιωτικά μέτωπα, κατάφερε σύμφωνα με τα στοιχεία, να γυρίσει την Αμερικανική οικονομία σε ρυθμούς ανάπτυξης, να μειώσει τα ποσοστά της ανεργίας από το 10%, κάτω από το 6% και φυσικά να διατηρήσει τη δυναμική του δολαρίου έναντι των υπολοίπων νομισμάτων.
Παράλληλα ζητούσε από την ευρωπαϊκή ακτή του Ατλαντικού, να πράξουν αναλόγως, για να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, το δικό της μερίδιο της κρίσης. Αποκορύφωμα στη σύνοδο των G8 στο Καμπ Ντέιβιντ το 2012, όπου Γαλλία και Ηνωμένες Πολιτείες, ξεκίνησαν ένα κοινό μέτωπο εναντίον των μέτρων σκληρής λιτότητας που εφάρμοζε ή επέβαλε η Γερμανία, στις χώρες της ΕΕ.

Από κείνη την περίοδο ήταν εμφανής η σύγκρουση ανάμεσα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ακολουθούσε το Βερολίνο (και ενώ στο εσωτερικό της Γερμανίας και των δορυφόρων της χαϊδεύουν τρυφερά τις παρυφές κρατικοδίαιτου καπιταλισμού, στο εξωτερικό ενισχύουν το απόλυτο ξεπούλημα κάθε δημόσιας περιουσίας) και την Φιλελεύθερη πολιτική που επιθυμούσε η Ουάσινγκτον και φλέρταρε ο αποκαλούμενος σοσιαλιστής Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος έβλεπε την ύφεση να χτυπάει την πόρτα της Γαλλίας. Για κάποιους η σύγκρουση αυτή, με την απόλυτα αρνητική στάση της Γερμανίας, για οποιαδήποτε απόκλιση, αποτέλεσε την απαρχή, μιας οικονομικής πολεμικής ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Με την πάροδο του χρόνου η επιβεβαίωση της θέσης που ήθελε και την Γερμανία,να νιώθει την ζεστή ανάσα της ύφεσης, ήταν αναμενόμενη. Πολλοί αναλυτές, ήδη από το 2010, αλλά και πριν-όταν έκαναν την εμφάνισή τους στο λεξιλόγιο μας τα περίφημα  P.I.G.S.- καταλόγιζαν στη Γερμανία δυσκαμψία στις αποφάσεις της, οδηγώντας με μαθηματικό τρόπο την Ευρωπαϊκή οικονομία στην ύφεση, με αποκορύφωμα το χαρακτηριστικό εξώφυλλο τουEconomist, τον Ιούνιο το 2012, με το «τάνκερ» της παγκόσμιας οικονομίας να βουλιάζει και το πλήρωμα να ζητά από την Καγκελάριο Μέρκελ, να βάλει μπροστά τις μηχανές, έστω και την ύστατη στιγμή.

Ωστόσο το γερμανικό πλάνο, δεν προέβλεπε καμία αλλαγή πορείας, όπως ήταν η εκτίμηση αρκετών και όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια και στην πράξη. Παρά τις φωνές, μέχρι και από το ΔΝΤ, για την ύπαρξη λαθών τόσο στο πρόγραμμα, ειδικά για την Ελλάδα, όσο και σε άλλες εκτιμήσεις για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, η πολιτική του Βερολίνου, παρέμενε άκαμπτη, μέχρι και τη στιγμή που ο μηδενικός ρυθμός ανάπτυξης χτύπησε την πόρτα και της Γερμανίας το πρώτο εξάμηνο του 2014.

Τα λάθη ευτυχώς εντοπίζονται,αλλά δυστυχώς δεν αναγνωρίζονται. Δυστυχώς... καθώς είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, στην πάροδο των δεκαετιών, ότι η εκάστοτε κυβέρνηση του Βερολίνου, δεν έχει την τάση να παραδέχεται τα λάθη της. Είναι αυτή, η πάντοτε «καλογρασαρισμένη» γερμανική μηχανή, που δεν επιτρέπεται να κάνει λάθη –γι αυτο και σπανίως τα αναγνωρίζει- και που κατάφερε να οδηγήσει τον πλανήτη σε δύο παγκόσμιους πολέμους, με οδυνηρά αποτελέσματα, τόσο για την ίδια τη Γερμανία, όσο και για τις υπόλοιπες χώρες που ενεπλάκησαν.

Έτσι λοιπόν και σήμερα, το Βερολίνο, δεν επιτρέπει στον εαυτό του να αναγνωρίσει τη λανθασμένη πορεία που έχει κατευθύνει την Ευρωζώνη. Παραμένει ανοιχτό το εάν επιτρέπει την απόκλιση, μέσω εξωτερικών πιέσεων, ώστε να αποδεχθεί εν μέρη τη στροφή της κατεύθυνσης, προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα. Είχε τη δυνατότητα, να ακούσει τον κώδωνα κινδύνου που έκρουαν, χρόνια τώρα οι αναλυτές, νομπελίστες οικονομολόγοι, αλλά και ηγεσίες άλλων χωρών(όπως η Ουάσινγκτον), προχωρώντας σε ποσοτική χαλάρωση την περίοδο που η ισοτιμία του ευρώ με το δολάριο, ήταν σε υψηλά επίπεδα πάνω από το 1,42. Ωστόσο έκανε κράτει στις μηχανές, έως το μη παρέκει, με αποτέλεσμα την πτώση του ενιαίου νομίσματος, χωρίς να επωφεληθεί το διογκωμένο ευρωπαϊκό χρέος τις όποιες ευεργετικές συνέπειες που θα είχε μια αγορά κρατικών ομολόγων από την Φρανκφούρτη, την κατάλληλη στιγμή.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, μέσα από μεγάλη πίεση της πραγματικής οικονομίας, το Βερολίνο έδωσε το πράσινο φως στην ΕΚΤ, να προχωρήσει στην ποσοτική χαλάρωση, ύψους 1,14 τρις ευρώ στα τέλη του 2014. Μια ποσοτική χαλάρωση, η οποία ουσιαστικά είχε προαναγγελθεί, δίνοντας την δυνατότητα στην Ελβετική Κεντρική Τράπεζα να ξεκλειδώσει την ισοτιμία της με το ευρώ και να επιχειρήσει να ξεφορτωθεί ευρωπαϊκά νομίσματα, που συγκέντρωνε στα θησαυροφυλάκια της, λόγω της συσσώρευσης κεφαλαίων από όλη την Ευρώπη. Μέσες άκρες, δηλαδή, χάθηκε η ευκαιρία του -αναζωογονητικού για την ευρωζώνη- αιφνιδιασμού των αγορών, που πρόσκαιρα θα οδηγούσε ενδεχομένως σε αύξηση του αποπληθωρισμού, ωστόσο θα έδινε στα σίγουρα νέα πνοή στην ανάπτυξη, ειδικά των χωρών του Ευρωπαϊκού νότου, με δυνατότητα σταδιακής, αλλά ταχύτερης εξισορρόπησης.

Το Βερολίνο, απέτυχε. Απέτυχε να αφουγκραστεί τις ανάγκες που προέκυπταν από τα προβλήματα, τόσο της παγκόσμιας οικονομίας, όσο και των οικονομιών της Ευρωζώνης. Απέτυχε να εναρμονιστεί με το παγκόσμιο κλίμα αλλά και να εναρμονίσει το σχέδιο της για την ευρωπαϊκή οικονομία με τις διεθνείς αλλαγές. Περιχαρακώθηκε στους ρυθμούς ανάπτυξης της ίδιας της Γερμανίας, θεωρώντας ότι ως ατμομηχανή, μπορεί μαζί με τα κράτη δορυφόρους της, να σύρει από μόνη της–και ενδεχομένως να ελέγξει- τις υπόλοιπες χώρες, ως βαγόνια, αγνοώντας(ίσως και εσκεμμένα) να δώσει την δυνατότητα εξέλιξης των υπολοίπων κρατών σε μικρότερες ατμομηχανές, που θα έδιναν άλλη ώθηση στην Ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία.

Το τελευταίο καμπανάκι, προς τη Γερμανία, ήρθε πριν από περίπου ένα εξάμηνο. Όταν ακόμα και η Bundesbank προέτρεψε, για ακόμη μία φορά, τη Γερμανική κυβέρνηση, να προχωρήσει σε αύξηση των μισθών στο εσωτερικό της, προκειμένου η Γερμανική οικονομία να ξαναμπεί σε ρυθμούς ανάπτυξης. Το ίδιο πίεζαν και πιέζουν μέχρι και σήμερα και τα συνδικάτα, επικαλούμενα την ίδια άποψη που έχουν εκφράσει και αξιωματούχοι της ευρωζώνης, με στόχο την παραμονή της οικονομίας της χώρας σε θετικό πρόσημο. Ήταν πλέον και είναι ξεκάθαρο και κατανοητό, μέσω και αυτών των μηνυμάτων, αλλά και των αποτελεσμάτων στις χώρες όπου εφαρμόστηκε, ότι η πολιτική της σκληρής λιτότητας, δεν οδηγεί στα επιθυμητά αποτελέσματα.

Ωστόσο το «καράβι» με καπετάνιο τη Μέρκελ και ύπαρχο τον Σόιμπλε, φαίνεται πως έχει βρει στα αβαθή και δυσκολεύεται να ξεφύγει, όχι μόνο να αλλάξει τη λανθασμένη πορεία. Οποιαδήποτε συμμετοχή των κυβερνητών στην προσπάθεια αποκόλλησης, θα σήμαινε και άμεσα παραδοχή, της λανθασμένης πορείας τουλάχιστον από το 2010, μέχρι σήμερα. Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία και το τελευταίο διάστημα και η Ιταλία, έχουν επιχειρήσει να ρυμουλκήσουν το πλοίο προς άλλη κατεύθυνση, αλλά μάταια. Η μικρή μας χώρα σε αυτή την προσπάθεια αποκόλλησης, δεν είναι καν ένα μικρό ρυμουλκό, ωστόσο διαφαίνεται πως καλείται να παίξει το ρόλο του μπαλονιού που θα σηκώσει το πλοίο από τα αβαθή, για να μπορέσουν τα υπόλοιπα σκάφη, να του αλλάξουν πορεία.

Κι όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, αυτόν τον ρόλο καλείται να παίξει η Ελλάδα. Αφού απέτυχε ο πειραματισμός της σκληρής λιτότητας, αφού έφερε λουκέτα, ανεργία, ύφεση, συρρίκνωση του ΑΕΠ και μεγέθυνση του χρέους σε ποσοστό επί του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, η χώρα μπαίνει πάλι στη διαδικασία ενός νέου πειράματος. Αυτή τη φορά, περισσότερο ως μικρή συνισταμένη δύναμη στην ευρωζώνη, παρά στο εσωτερικό της ίδιας της χώρας. Αυτό μπορεί κανείς να το αναγνώσει, μέσα από τις γραμμές των δηλώσεων των ηγετών της Ρώμης, του Παρισιού και της Ουάσινγκτον, καθώς και από τις αντιπολιτευτικές δυνάμεις, σε Ισπανία, Πορτογαλία και Ιρλανδία. Όλοι θέλουν να δοκιμάσουν τις αντοχές της Γερμανίας, σε μια lose-lose situation, που θα έλεγε κανείς, παραφράζοντας το αγαπημένο win-win, των επιχειρηματικών αναλυτών.

Η Γερμανία, είναι αναγκασμένη να χάσει και στις δύο περιπτώσεις, καθώς δύο είναι οι επιλογές που βρίσκονται μπροστά της, εκτός κι αν η νέα ελληνική κυβέρνηση προχωρήσει στην πολυπόθητη, για την αξιωματική αντιπολίτευση, κωλοτούμπα. Είτε να υποχωρήσει σε μέρος (μεγάλο ή μικρό δεν έχει σημασία καθώς το τελικό αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο) των αξιώσεων-προτάσεων της Ελλάδας, είτε να έρθει σε σύγκρουση, κρατώντας μέχρι τέλους σθεναρή στάση, φτάνοντας στο σημείο, να διακινδυνεύσει την ύπαρξη του ίδιου του ενιαίου νομίσματος.

Ξεκινώντας αντίστροφα με την πιθανότητα να επιλέξει μια σύγκρουση μέχρις εσχάτων που μπορεί και να οδηγήσει σε «έξοδο» της Ελλάδας από την ευρωζώνη, το κόστος (πέρα από το τίμημα που θα πληρώσουν οι Έλληνες) θα είναι ανυπολόγιστο, όσο κι αν έχουν υπάρξει διαρροές τα προηγούμενα χρόνια για ετοιμότητα της Ευρωζώνης σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Κανένα κράτος της ευρωζώνης –πέραν του γεγονότος ο,τι δεν προβλέπεται απο καμία συνθήκη- δεν επιθυμεί επί της ουσίας και δεν είναι διατεθειμένο, να χάσει το σύνολο των οφειλών της Ελλάδας προς τα ταμεία του, που ενδεχομένως να προέκυπτε μετά από μια τέτοια έξοδο. Επιπλέον κανένα κράτος, πλην της Γερμανίας (κι ακόμα και η Γερμανία,όχι μετά βεβαιότητας), δεν θα μπορούσε να υπολογίσει ή να ανταποκριθεί αναίμακτα τις αναταράξεις που θα προκαλούσε ένα τέτοιο πιστωτικό γεγονός. Πολλοί αναλυτές μάλιστα, έχουν σημειώσει ότι με την έξοδο οποιαδήποτε χώρας από την ευρωζώνη, διακινδυνεύεται η ύπαρξή της ζώνης του ευρώ. Ρίσκο που ούτε η Γερμανία, διευκολύνεται να πάρει, είτε για την ίδια , είτε για τις χώρες δορυφόρους της.

Στην δεύτερη περίπτωση, το ενδεχόμενο ντόμινο είναι ορατό, χωρίς αρνητικές συνέπειες για την οικονομία της Γερμανίας ή της ευρωζώνης, αλλά οδυνηρό για την πολιτική υπόσταση, τόσο στο εσωτερικό της όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Θα είναι ήττα της πολιτικής της σκληρής λιτότητας και των επιλογών του Βερολίνου αλλά και του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Αυτό το μικροκομματικό κόστος είναι που φοβάται η πολιτική elite της ευρωζώνης και αντιστέκεται σθεναρά ακόμη και σε μικρές αλλαγές. Μικρές αλλαγές, που φαίνονται επιθυμητές, αλλά μπορεί να οδηγήσουν στη συρρίκνωση των συγγενικών κομμάτων του ΕΛΚ, αρχικά στον ευρωπαϊκό νότο και σε βάθος χρόνου και στις υπόλοιπες χώρες. Αυτός είναι ουσιαστικά και ο λόγος που το Βερολίνο,δεν θέλει και δεν μπορεί να κάνει πίσω, καθώς έστω και μία μάχη να χασεί σε αυτόν τον "πόλεμο" , αλλάζει τα δεδομένα άρδην.



Υ.Γ. Το κείμενο συντάχθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2015 

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Γερμανική Εφημερίδα: Ο Τσίπρας θα νικήσει – Ο Σόιμπλε θα κάνει πίσω

«Οι Έλληνες ιδρύουν αυτή τη στιγμή την Ευρώπη» γράφει ο Χάνες Γκρασέκερ στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Die Zeit».
Αν ο Τσίπρας πετύχαινε τους στόχους του, συνεχίζει, το αποτέλεσμα θα ήταν μια «εξέγερση» των υπερχρεωμένων χωρών: Η Πορτογαλία και η Ισπανία θα ακολουθούσαν το παράδειγμα του με αποτέλεσμα την πλήρη ανατροπή του σημερινού πολιτικού και οικονομικού σκηνικού.
Προς το παρόν βέβαια εξελίσσονται άλλες «φάσεις». «Όλα δείχνουν ότι πάμε για μονομαχία» διαπιστώνει.
Με μονομάχους, από τη μια, τον «ώριμο» πολιτικό Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος αγωνίζεται για «σιδερένια λιτότητα» στην Ευρώπη. Και από την άλλη, τον «έντιμο κινηματία» Αλέξη Τσίπρα, «ο οποίος θέλει να απελευθερώσει το λαό του από τη σκλαβιά του χρέους».
Η μονομαχία είναι άνιση. Και «ο Τσίπρας έχει μόνο ένα όπλο: την έξοδο από την ευρωζώνη. Όπλο, το οποίο θα μπορούσε να φέρει σε κίνδυνο ολόκληρη τη νομισματική ένωση» γράφει.
Το ερώτημα είναι μόνο, «αν θα μπορέσει να κάνει πιστευτό, ότι είναι αρκετά τρελός για να πυροδοτήσει τη βόμβα». Ερώτημα, που έχει απαντήσει σε μεγάλο βαθμό, δεδομένου ότι, όπως δείχνει δημοσκόπηση, το 30% των τραπεζιτών πιστεύει ήδη στην «τρέλα» του.
Το συμπέρασμα του αρθογράφου είναι ότι, θέλει δεν θέλει, ο κ.Σόιμπλε θα υποχωρήσει:
«Ο εκβιασμός του Τσίπρα γίνεται έτσι η γενετήρια πράξη της γνήσιας Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο αναγκαίος πραγματισμός, που επιβάλει παραίτηση από το άκαμπτο δόγμα περί χρεών, αποτελεί αλλαγή παραδείγματος. Σήμερα, ακριβώς τώρα, σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή, ο κοινός ανώτατος σκοπός είναι η διατήρηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Στο τέλος, θα είναι τα χρέη που θα εξασφαλίσουν την ενότητα. Οι Έλληνες ιδρύουν αυτή τη στιγμή την Ευρώπη» γράφει.
Αν ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι σύμφωνος με αυτή τη συλλογιστική, είναι βέβαια άλλη ιστορία. Το συμπέρασμα του αρθογράφου όμως του πάει σίγουρα κουτί: Η Ευρώπη επέκταση της Ελλάδας. Και ο Αλέξης Τσίπρας, ο ιδρυτής της.
πηγή:tribune.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Ιταλός υπουργός: Περιμένουμε με ενδιαφέρον τον Τσίπρα στη Ρώμη -Δεν θέλουμε να στραγγαλίσουμε την Ελλάδα

«Η Ιταλία είναι ένας από τους πιστωτές της Ελλάδας, αλλά θέλει να τηρήσει μια λογική στάση και να μην στραγγαλίσει τον οφειλέτη της. Η ιταλική κυβέρνηση αναμένει με μεγάλο ενδιαφέρον την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην Ρώμη», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Σάντρο Γκότζι, υφυπουργός παρά την προεδρία της κυβέρνησης, αρμόδιος για ευρωπαϊκά θέματα.

«Θεωρούμε ότι η αλλαγή που επιτελέσθηκε στην Αθήνα είναι ιδιαίτερα σημαντική, και είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε, με ενδιαφέρον και ειλικρίνεια, τα αιτήματα και τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης», πρόσθεσε ο Γκότζι.«Θεωρούμε ότι οι εκλογές δεν είναι απλώς και μόνο μια δημοκρατική παρένθεση. Μία χώρα πρέπει να συνεχίσει να ακολουθεί την γραμμή που χάραξε η προηγούμενη κυβέρνησή της.

Είναι σαφές ότι γνωρίζουμε την αξία των εκλογών, και για τον λόγο αυτό μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα να δούμε τι θα προτείνουν, τόσο ο Αλέξης Τσίπρας, όσο και ο Γιάνης Βαρουφάκης, για τις ελληνοευρωπαϊκές σχέσεις, αλλά και στα πλαίσια της νέας, μεγάλης διαδικασίας, για την πολιτική διακυβέρνηση του Ευρώ», πρόσθεσε ο Ιταλός υφυπουργός, παρά την προεδρία της κυβέρνησης. Σύμφωνα με τον κ. Γκότζι, «θα πρέπει να εξακριβωθεί αν η κατάλληλη οδός για να οικοδομηθεί μια εναλλακτική πορεία είναι μια σύνοδος για το χρέος, από την στιγμή που στην Ευρώπη πολλοί αντιτίθενται στην λύση αυτή και χρειάζεται η έγκριση τουλάχιστον δεκαεννέα χωρών».

«Η κυβέρνηση Ρέντσι», όμως -προσθέτει το στέλεχός της- «θέλει να καταλάβει, λεπτομερειακά, ποια είναι η εναλλακτική πορεία στην Τρόικα την οποία προτείνει η ελληνική κυβέρνηση, και με ποιο τρόπο, η Ρώμη και οι υπόλοιποι εταίροι, μπορούν να βοηθήσουν και να συνοδεύσουν την εφαρμογή της διαδικασίας μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα». «Είναι σαφές ότι οι συνταγές που υιοθετήθηκαν τα τελευταία χρόνια ήταν ανεπαρκείς. Διαφορετικά, το δημόσιο χρέος της χώρας σας θα είχε μειωθεί, και όχι αυξηθεί, όπως τελικά συνέβη, ενώ θα έπρεπε να έχουμε μια βιώσιμη κοινωνική πραγματικότητα. Όμως δεν είναι έτσι», τόνισε ο Ιταλός κεντροαριστερός πολιτικός.

«Θεωρώ ότι οι συναντήσεις που θα έχουν στην Ρώμη ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, για όλους αυτούς τους λόγους θα είναι ιδιαίτερα σημαντικές και σας διαβεβαιώνω ότι η στάση της ιταλικής κυβέρνησης θα είναι εποικοδομητική», δήλωσε, επίσης, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ , ο Σάντρο Γκότζι. Ο στενός συνεργάτης του Ματέο Ρέντσι, πρόσθεσε, τέλος, ότι «η Ιταλία είναι ένας από τους πιστωτές της Ελλάδας, αλλά θέλει να τηρήσει μια λογική στάση και να μην στραγγαλίσει τον οφειλέτη της», ενώ δήλωσε βέβαιος ότι «ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ματέο Ρέντσι, έστω και με κάποιες διαφορετικές προσεγγίσεις, εκπροσωπούν τα ισχυρότερα μηνύματα αλλαγής και πολιτικής καινοτομίας που εξέφρασε η Ευρώπη, κατά το τελευταίο έτος».

Πηγή:iefimerida.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Αλλάζει το κλίμα για την Ελλάδα Πληθαίνουν οι φωνές υπέρ της Ελλάδας

 Ομπάμα: Μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα με συνθήκες ανάπτυξης



-Θετικές φαίνεται πως είναι οι εξελίξεις για την χώρα μας

- Παρά το καλύτερο κλίμα, όλες οι πλευρές αναφέρουν πως πρέπει να τηρηθούν οι δεσμεύσεις

- Ηχηρή παρέμβαση του αμερικανού Προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα, υπέρ της Ελλάδας

- Η Handelsblatt αναφέρει πως ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ θέλει να καταργήσει την τρόικα!

- Ο Μισέλ Σαπέν εξέφρασε την εμπιστοσύνη του στην ελληνική κυβέρνηση

- Βαρουφάκης: Θέλουμε νέο συμβόλαιο

O πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα τάχθηκε υπέρ της συνέχισης των μεταρρυθμίσεων υπό συνθήκες όμως ανάπτυξης σε δηλώσεις του στο CNN.

Στη δήλωσή του επισήμανε ότι στην Ελλάδα έπρεπε να γίνουν αλλαγές, αυτό όμως όπως είπε, είναι πολύ δύσκολο όταν το βιωτικό επίπεδο του λαού έχει μειωθεί κατά 25%.

Ακόμη εξέφρασε την ελπίδα του ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη τονίζοντας ότι αυτό απαιτεί συμβιβασμούς από όλες τις πλευρές. Σημείωσε, δε, ότι είναι και προς το συμφέρον της Γερμανίας να μείνει η χώρα στη ζώνη του ευρώ.
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Ζάρια με την ιστορία;

3
Σαν σήμερα, στις 9 Νοεμβριου του 1938 ξεκινά το πρώτο μαζικό πογκρόμ κατά των Εβραίων της Γερμανίας…
Γράφει η Κατερίνα Κολτσίδα*
Είναι η περίφημη «Νύχτα των Κρυστάλλων» (Kristallnacht ), που θα ξεκινήσει με αφορμή τη δολοφονία του γραμματέα της Γερμανικής Πρεσβείας στο Παρίσι από έναν Γερμανοεβραίο, διαμαρτυρόμενο για τις τραγικές συνθήκες της απέλασης περίπου 20.000 Εβραίων από τη Γερμανία στην Πολωνία μερικές εβδομάδες νωρίτερα.
nyxta-krystallwn
1389.8 Holocaust C
Η Νύχτα των Κρυστάλλων, αποτέλεσε την έναρξη της μαζικής εξολόθρευσης εβραικών πληθυσμών όχι μόνο της Γερμανίας, αλλά και της Ευρώπης συνολικά, και γι αυτό δίκαια θεωρείται η αρχή του Ολοκαυτώματος.
Η συνέχεια είναι γνωστή: ολοκαύτωμα, μαζικές δολοφονίες, παγκόσμιος πόλεμος, βομβαρδισμοί, συνθήκη ειρήνης, χωρισμός της Ευρώπης σε ζώνες επιρροής, χωρισμός της Γερμανίας, τείχος του Βερολίνου….
berlin wall fall. 2jpg berlin wall fall
Ακριβώς 51 χρόνια μετά, τη νύχτα της 9ης προς 10η Νοεμβρίου του 1989, μια ατυχής ερμηνεία της διάταξης της νέας ταξιδιωτικής ρύθμισης, από τον Γκύντερ Σαμπόφσκι, μέλους του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος στην Ανατολική Γερμανία, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου: πλήθη ανατολικογερμανών συρρέουν στα φυλάκια του Τείχους για να περάσουν στο Δυτικό τμήμα της πόλης.
Υπό την πίεση των χιλιάδων του κόσμου οι συνοριοφύλακες ανοίγουν, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, τις πύλες, με αποτέλεσμα οι Βερολινέζοι να κυκλοφορούν ελεύθερα σε όλο το μήκος και πλάτος της πόλης τους μετά από αρκετές δεκαετίες ! Το τείχος του Βερολίνου, σύμβολο της γερμανικής διαίρεσης (αποτέλεσμα του Β Παγκοσμίου Πολέμου) αλλά και τουΨυχρού Πολέμου, «πέφτει» συμβολικά εκείνο το βράδυ, με το οποίο, επίσης συμβολικά, κλείνει οριστικά ο κύκλος αίματος, βίας, ρατσισμού, διαχωρισμού και αποκλεισμού που είχε ανοίξει πριν από ακριβώς 51 έτη.
Δεν ξέρω αν ο θεός παίζει ή όχι ζάρια με το σύμπαν, αλλά σίγουρα η ιστορία μας κλείνει το μάτι, με κάποιες τέτοιες συμπτώσεις !
* Η Κατερίνα Κολτσίδα είναι Αιγυπτιολόγος
πηγή: 4news.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Κλέβοντας και με το νόμο - Μη ντρέπεστε... λέγονται Eurobank, Λάτσης και Wind

Σήμερα η παγκόσμια δημοσιογραφία συγκλονίζεται από μια σημαντική διαρροή. Η Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) έδωσε στη δημοσιότητα μέρος των 28.000 εγγράφων που αποδεικνύουν τη συστηματική φοροαποφυγή δισεκατομμυρίων ευρώ των μεγαλύτερων εταιρειών του κόσμου. Ανάμεσα του βρίσκεται (προς το παρόν) η EFG Eurobank (της οικογένειας Λάτση) και η Wind... αλλά αυτό δεν θα το διαβάσετε σχεδόν πουθενά.


Εδώ και καιρό συζητάμε για την ποιότητα της ελληνικής δημοσιογραφίας αλλά η κατάσταση που παρουσιάσαμε σήμερα, Τετάρτη 6 Νοεμβρίου, κάποια στιγμή θα μελετάται ως case study για το πως μοιάζει ο πάτος της.

Υπάρχει ήδη ένα άρθρο   που εξηγεί με κάποια στοιχεία την υπόθεση LuxLeaks (εδώ  link  για το άρθρο από το διεθνές TPP) αλλά έτσι και αλλιώς η συντακτική ομάδα του TPP ετοιμάζει ένα ουσιαστικό αφιέρωμα που αξίζει να διαβάσετε. Μέχρι τότε όμως διαβάστε αυτό:

Το σκάνδαλο σε μια παράγραφο

Αυτό που αποκαλύπτει σήμερα το ICIJ μέσω των συνεργαζόμενων με αυτό ΜΜΕ ανά τον κόσμο (δυστυχώς το TPP δεν έχει το status των ΝΕΩΝ, τα οποία ανέλαβαν τη διερεύνηση του ελληνικού τμήματος) είναι μια τεράστια υπόθεση φοροαποφυγής, στην οποία ενέχονται εκτός από πολυεθνικές και ισχυρά πολιτικά συμφέροντα. Πρόκειται για ένα νόμιμο σύστημα σύμφωνα με το οποίο οι εταιρείες μπορούν να πετυχαίνουν ξεχωριστές συμφωνίες με κράτη προκειμένου να έχουν ειδική φορολόγηση. Το ICIJ σήμερα αποκάλυψε ότι οι αρχές του Λουξεμβούργου μέσω ελεγκτικών εταιριών έκαναν συμφωνίες με μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο προκειμένου να μεταφέρεται στο Δουκάτο η φορολόγηση των κερδών των εταιριών, νόμιμα, απλά... και εντελώς ανήθικα, αφού ουσιαστικά οι μεγάλες εταιρείες με αυτό τον τρόπο δεν φορολογούνται στις χώρες που δραστηριοποιούνται.

Πόσο μεγάλο είναι το σκάνδαλο 

Σύμφωνα με τους ερευνητές του ICIJ το σκάνδαλο είναι τεράστιο αφού τα ποσά για τα οποία μιλάμε είναι σχεδόν 2 φορές όσο το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Ελλάδας, ενώ η φοροαποφυγή υπολογίζεται σε μερικά δισεκατομμύρια ευρώ.

Ποιες εταιρείες αφορά το σκάνδαλο στην Ελλάδα

Μέχρι στιγμής από τη δημοσίευση των εγγράφων έχουν αποκαλυφθεί οι συναλλαγές 5 εταιρειών ενώ έχει προγραμματιστεί η δημοσίευση για άλλες 4 (7,10,12 και 30 Νοεμβρίου). Οι εταιρείες που εμπλέκονται είναι:

1. Badcock & Brown
2. EFG Group
3. Macquarie Group
4. Olayan Investments Company Establishment
5. Weather Investments

Η EFG Group είναι ένα διεθνές ιδιωτικό τραπεζικό ίδρυμα με έδρα τη Ζυρίχη που ελέγχεται από την οικογένεια Λάτση ενώ η Weather Investments έχει τον έλεγχο της Wind Hellas. Η Olayan ήταν υποψήφια στις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις ενώ έχει ποσοστό και στην Chipita. Είχε πάρει μέρος στο διαγωνισμό για τον Αστέρα Βουλιαγμένης με συνεργάτη τον Κωνσταντακόπουλο αλλά δεν επιλέχθηκε τελικά. Η Badcock & Brown έχει επενδύσει στην Ελλάδα σε αιολικά πάρκα.

Είναι δηλαδή σαφές ότι μιλάμε για εταιρείες με τεράστιο κύκλο εργασιών που παίζουν στα υψηλότερα κλιμάκια της οικονομίας της χώρας.

Ποιες άλλες εταιρείες έχουν αποκαλυφθεί παγκόσμια

Μέχρι στιγμής από τα συνεργαζόμενα με το ινστιτούτο ICIJ μέσα έχει αποκαλυφθεί ότι:

  • Οι Pepsi, IKEA, AIG, Coach, Deutsche Bank, Abbott Laboratiories και περίπου ακόμα 340 εταιρίες έχουν κάνει κρυφές συμφωνίες με τις αρχές του Λουξεμβούργου που τους επιτρέπουν να φοροαποφεύγουν στις χώρες όπου δραστηριοποιούνται.
  • Η PriceWaterHouseCoopers έχει βοηθήσει πολυεθνικές εταιρείες να ολοκληρώσουν τουλάχιστον 548 συμφωνίες με τις αρχές του Λουξεμβούργου από το 2002 μέχρι το 2010. Αυτό το κρυφό σύστημα έχει βοηθήσει τις εταιρείες μέσω ενός πολύπλοκου φορολογικού συστήματος να γλιτώσουν δισεκατομμύρια φόρων. Οι οικονομικές αρχές του Λουξεμβούργου έκλειναν γραπτές συμφωνίες με τις επιχειρήσεις.
  • Πολλές από τις κρυφές συμφωνίες εκμεταλλεύονται διεθνείς συμφωνίες μεταξύ κρατών που επιτρέπουν τα ειδικά φορολογικά καθεστώτα, όπως αυτό που ισχύει για το Λουξεμβούργο.

Που πήγε η είδηση, οεο;

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο ακόμα ουρές του σκανδάλου, καθόλου αμελητέες. Την πρώτη και σημαντικότερη θα μας επιτρέψετε να την κρατήσουμε για λίγο ακόμα μέχρι να δημοσιεύσουμε τις αμέσως επόμενες ημέρες το μεγάλο μας αφιέρωμα. Η δεύτερη λέγεται ελληνική δημοσιογραφία... ή μάλλον η έλλειψή της.

Την αποκάλυψη έκαναν τα ΝΕΑ. Στην ένθετη φωτογραφία αριστερά μπορείτε να δείτε τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε η εφημερίδα του κυρίου Ψυχάρη να δημοσιεύσει αυτή την παγκόσμια αποκλειστική είδηση (είναι το κουτάκι πάνω αριστερά). Δεν θα βρείτε φυσικά ονόματα εταιριών. Ωστόσο να δώσουμε έναν πόντο στην εφημερίδα που πήρε μέρος στην έρευνα και τελικά έπαιξε το θέμα. Ας πάμε όμως παρακάτω και ας επιλέξουμε το εντελώς ανακριβές σύστημα της Alexa για να δούμε πως έπαιξαν το θέμα στις πρώτες τους σελίδες οι 10 πρώτες ιστοσελίδες* της χώρας μας:

1. Το Zougla.gr έχει την είδηση των Luxemburg Leaks και ρεπορτάζ 900 λέξεων αλλά αναφέρει μόνο τις εταιρείες που δεν δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Καμία αναφορά σε Eurobank, Λάτση ή Wind.

2. Το Protothema.gr δεν έχει καμία αναφορά στο σκάνδαλο. Έχει όμως διαφήμιση της Wind.

3. Το Newsit.gr δεν έχει επίσης καμία αναφορά στο LuxLeaks. Έχει επίσης διαφήμιση της Wind.

4. Το tro-ma-ktiko.blogspot.gr δεν έχει επίσης καμία αναφορά. Περιέργως όμως έχει μια τεράστια διαφήμιση της Eurobank (Να υποθέσουμε δηλαδή ότι δεν είναι ανώνυμο το blog και μπορεί να κόβει τιμολόγια;)

5. Το κραταιό και έγκυρο in.gr... Επίσης ούτε μια λέξη στη πρώτη το σελίδα για το LuxLeaks. Διαφήμιση Wind: Παρούσα!

6. News247.gr... καμία αναφορά, καμία διαφήμιση (πως θα τη βγάλει την HuffPost;)

7. Το NewsBomb.gr επίσης δεν έχει καμία απολύτως αναφορά και επίσης σχεδόν καμία διαφήμιση (όλοι σαν το TPP έχουν καταντήσει).

8. To iefimerida.gr δεν έχει καμία αναφορά στο θέμα και έχει διαφήμιση Wind και Eurobank στις δύο πρώτες θέσεις.

9. To NewsBeast.gr επίσης χωρίς καμία αναφορά και επίσης με διαφημίσεις Wind και Eurobank.

10. Capital.gr δεν έχει καμία απολύτως αναφορά στο σκάνδαλο και έχει διαφήμιση Eurobank.

 Χωρίς κανένα ακόμα σχόλιο.

* Υ.Γ.1: Μπορεί να συμβαίνει μόνο ένα από τα δύο: Ή οι Έλληνες είναι τρελοί και άλλα site διαβάζουν από αυτά που λένε ότι διαβάζουν, ή οι Έλληνες επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στο internet αγοράζουν αφειδώς ψεύτικη επισκεψιμότητα. Η απάντηση σε λίγες ημέρες.

Υ.Γ.2: Κρατήστε την παραπάνω λίστα και επισκεφτείτε τα site που σας ανέφερα παραπάνω και φαίνεται ότι δεν έχουν διαφήμιση της μίας ή της άλλης εταιρίας. Προσωπικά πιστεύω ότι στις επόμενες 2-3 ημέρες οι Eurobank και Wind θα αυξήσουν «απότομα» την διαφημιστική τους δαπάνη.

Υ.Γ.3: Με την κατάσταση στα media όπως περιγράφεται παραπάνω εξαρτάται από εσάς να διαδοθεί η είδηση. Είναι η σειρά σας δηλαδή, που λέγαμε και μικροί... 

πηγή:thepressproject.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

“Η ψευδαίσθηση” των stress test των Τραπεζών

Ολοκληρώθηκαν τα stress test των τραπεζών, καθώς όλα τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να πανηγυρίσουν για τα αποτελέσματα τους,  με τις τέσσερις ελληνικές τράπεζες να περνούν επιτυχώς το σκόπελο τους. Τα  stress test  είναι  προσομοίωσεις  μελλοντικών οικονομικών γεγονότων δημιουργώντας μοντέλα σε περιπτώσεις αντίξοων οικονομικών σεναρίων, με σκοπό  να αξιολογήσουν αν ένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα έχει επαρκή κεφάλαια ώστε να αντέξει τις επιπτώσεις δυνητικών αρνητικών εξελίξεων.
Αξίζει να αναφερθούμε, ότι τρεις από τις  τέσσερις ελληνικές τράπεζες  σύμφωνα με την έκθεση της  ΕΚΤ δεν πέρασαν με βάση τα στοιχεία των ισολογισμών τους στις 31/12/2013. Ωστόσο, η ΕΚΤ δεχόμενη τα πλάνα αναδιάρθρωσης και αυξήσεων του μετοχικού  κεφαλαίου των ελληνικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, θέλοντας έτσι να καλύψει τις απαιτήσεις της.
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Αρ. Συγγελάκης: Δικαίωση των θυμάτων του Διστόμου από την ρηξικέλευθη απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ιταλίας | ηχητικό

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας, κατά την συνεδρίαση της 23ης Σεπτεμβρίου του 2014 εξέτασε το προδικαστικό ερώτημα, που είχε υποβληθεί από κατώτερο ιταλικό δικαστήριο (της Φλωρεντίας), περί του εάν ο τρόπος με τον οποίο η Ιταλική κυβέρνηση είχε επιλέξει για να συμμορφωθεί με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης του 2012 είναι ή όχι συνταγματικός.
Λεπτομέρειες όλης αυτής της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας δικαστικής εξέλιξης, έδωσε σε συνέντευξή του στον Κρήτη fm 101.5 και στην εκπομπή «Καφές και σχόλια» με την Κατερίνα Πολύζου, ο Αριστομένης Συγγελάκης, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.



Έτσι με απόφασή του (22 Οκτωβρίου 2014) έκρινε, στον ανώτατο βαθμό, ότι οι διατάξεις του ιταλικού νομοθετικού διατάγματος του 2013, που εγγυώνται την ισχύ του προνομίου της ετεροδικίας, δεν έχουν εφαρμογή σε περιπτώσεις εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Η Γερμανία το 2009 είχε προσφύγει στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης παραπονούμενη ότι, τα Ιταλικά δικαστήρια με το να επιτρέπουν την εκτέλεση της αποφάσεως του πρωτοδικείου Λειβαδιάς (του 1997) σε βάρος της – δίνοντας την δυνατότητα στα θύματα του Διστόμου να αποζημιωθούν μέσω της κατάσχεσης περιουσίας του Γερμανικού κράτους σε ιταλικό έδαφος – παραβιάζουν το προνόμιο της ετεροδικίας, δηλαδή τον κανόνα του
διεθνούς δίκαιου που δεν επιτρέπει ένα κράτος να δικαστεί από τα δικαστήρια άλλου ξένου κράτους.
πηγή:kritifm1015.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

..Πως φθάσαμε μέχρι εδώ…


Το 1994 υπογράφτηκε η συμφωνία GATT(General Agreement on Tariffs and Trade), η οποία περιλάμβανε την άρση των περιορισμού κεφαλαίου και δασμών από τη Δύση προς την Ασία, η οποία μέχρι τότε μπλόκαρε η ΕΣΔΔ.

Στην ουσία αυτό που ενδιάφερε τη Δύση ήτανε η δυνατότητα της επιχειρηματικής μετανάστευσης προς τις χώρες του Ασίας, και η δυνατότητα τη εκμετάλλευσης τω φτηνών εργατικών χεριών για την επίτευξη οικονομιών κλίμακας. Το φαινόμενο της κεφαλαιακής μετανάστευσης πήρε τεράστιες διαστάσεις και αποτέλεσμα αυτού ήτανε να ονομαστεί παγκοσμιοποίηση, ο νέος όρος της παγκόσμιας «ευημερίας».

Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβη ήτανε να έχουμε αμέτρητα λουκέτα επιχειρήσεων στη Δύση(οι οποίες δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν πια τις τιμές και το κόστος) και συγχρόνως άνοιγμα επιχειρήσεων - εργοστασίων κυρίως στις χώρες της Ασίας με ελαστικές σχέσεις εργασίας και σε συνδυασμό με την άρση του προστατευτισμού και τη πρόοδο της τεχνολογίας και των μεταφορών διευκολύνοντας έτσι τη μεταφορά προϊόντων δίνοντας τους μεγάλα κέρδη συν το γεγονός των φορολογικών παραδείσων στις χώρες αυτές.

Το πρόβλημα με τη παραγωγή με οικονομίες κλίμακας είχε λυθεί, έμενε να λυθεί και ο πρόβλημα της κατανάλωσης. Η κατάσταση ήτανε η εξής: οι εργάτες σε αυτές τις χώρες είχανε περιορισμένη καταναλωτική δυνατότητα λόγων χαμηλών αμοιβών προς επίτευξη του χαμηλότερου δυνατού κόστους και οι πολίτες της Δύσης έπρεπε να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα, και η αυτή τους περιλάμβανε ως καταναλωτικά όντα, και μ ποιο τρόπο θα επιτευχθεί αυτό; φυσικά με το δανεισμό. Έτσι άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους πληθώρα τραπεζικών προϊόντων (πιστωτικές κάρτες, καταναλωτικά – στεγαστικά δάνεια κλπ) έτσι ώστε να στηρίξουν ην παραγωγή που προερχόταν από τους επιχειρηματικούς – φορολογικούς παραδείσους. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήτανε η διόγκωση του τραπεζικού συστήματος και του χρηματοπιστωτικού τομέα σε μια στρεβλή ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στην παραγωγή αλλά σε μια φούσκα(απαραίτητη προϋπόθεση του οποίου είναι η ύπαρξη τεχνητού χρήματος) φτάνοντας έτσι στην υπερχρέωση ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και στην κρίση δανεισμού(αφού ο δανεισμός που δεν στηρίζεται σε παραγωγικού τομείς σκάει κάποια στιγμή στα χέρια των εμπλεκομένων).

Η κρίση δανεισμού και χρέους έφερε περικοπές σε μισθούς, συρρίκνωση εργασιακών δικαιωμάτων, αδυναμία εξόφλησης δανείων, κίνδυνο κατασχέσεων και φυσικά μειωμένη αγοραστική δύναμη.

Είναι πολύ πιθανόν να οδηγηθούμε σε αλλαγή οικονομικού μοντέλου και σε Ανατολή και σε Δύση αλλιώς όλα είναι φαύλος κύκλος. Οι ασιατικές χώρες θέλουν να κρατήσουν τις επιχειρήσεις που παράγουν και δίνουν εργασία και κοινωνική ειρήνη στις χώρες τους, πως όμως θα το κάνουν αυτό όταν η δυνατότητα κατανάλωσης στη Δύση συρρικνώνεται συνέχεια, το πιο πιθανό με τη δημιουργία μεσαίας τάξης στις χώρες τους για κατανάλωση των προϊόντων τους.

Η Δύση από την άλλη οφείλει να αναπροσαρμόσει το οικονομικό της μοντέλο, η Δημοκρατία να επικρατήσει του χρηματοπιστωτικού τομέα, να επιστρέψει στην παραγωγή και φυσικά να προχωρήσει σε διαγραφή χρεών από ένα χρήμα που δε υπήρξε ποτέ σε απτή μορφή.

Κώστας Παππάς


Διαβάστε Περισσότερα »

Κορυφώνεται η διαμάχη για την πολιτική των περικοπών

Η ανοιχτή αμφισβήτηση της πολιτικής της δημοσιονομικής εξυγίανσης την οποία η Γερμανία θεωρεί πρότυπο και για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, αναγκάζει το Βερολίνο να υιοθετεί μια όλο και πιο αμυντική στάση.
Τα μαύρα σύννεφα της αναιμικής ανάπτυξης πυκνώνουν όλο και περισσότερο πάνω από την ευρωζώνη και επαναφέρουν τους φόβους μιας νέας ύφεσης. Ενώ πολλοί ήλπιζαν ότι η κρίση έχει ξεπεραστεί, επιστρέφει εν τω μεταξύ η συζήτηση για τον ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης των βαθύτερων αιτιών της. Από τη μια πλευρά βρίσκονται χώρες όπως η Ιταλία και η Γαλλία οι οποίες θέλουν λιγότερες περικοπές και στοχευμένες κρατικές επενδύσεις προκειμένου να δοθεί ώθηση στην ανάπτυξη. Τα ηνία της άλλης πλευράς κρατά κυρίως η Γερμανία αλλά και η Μεγ. Βρετανία, η Ολλανδία και η Φιλανδία, οι οποίες εκτιμούν ότι η έξοδος από την κρίση περνά κυρίως μέσα από ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.
Τα πολιτικά άκρα ως μέσο άσκησης πιέσεων
Ιταλία και Γαλλία θέλουν λιγότερες περικοπές και στοχευμένες κρατικές επενδύσεις προκειμένου να δοθεί ώθηση στην ανάπτυξη
Ιταλία και Γαλλία θέλουν λιγότερες περικοπές και στοχευμένες κρατικές επενδύσεις προκειμένου να δοθεί ώθηση στην ανάπτυξη
Στην παρούσα φάση η Ευρώπη θα «πρέπει να επενδύσει στην ανάπτυξη και να μην επικεντρώνει μόνον σε σκληρά μέτρα και περικοπές», διατείνεται ο ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, εκτιμώντας ότι η ακολουθούμενη πολιτική ουσιαστικά δεν έχει λύσει ακόμη το πρόβλημα της ευρωζώνης. Στο απολύτως ίδιο μήκος κύματος και ο επίσης σοσιαλιστής γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ. «Παντού υπάρχει ανασφάλεια. Η ανάπτυξη υποχωρεί στις ΗΠΑ ενώ η Ευρώπη δεν έχει βρει ακόμη τρόπο για να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Γι΄ αυτό αγωνίζομαι, για την ανάπτυξη». Ο γάλλος υπουργός Οικονομίας Εμμανουέλ Μακρόν μάλιστα προειδοποίησε μέσα από συνέντευξή του προς την Frankfurter Allgemeine Zeitung για τον κίνδυνο μιας ύφεσης όπως εκείνη τη δεκαετία του 1930. «Θα έπρεπε να μάθουμε από τα λάθη μας. Οι τότε πολιτικές συνέπειες ήταν καταστροφικές», είπε ο γάλλος υπουργός, αναφερόμενος, εμμέσως πλην σαφώς, στην άνοδο του Εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία. Σήμερα ωστόσο ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει κατά νου την ίδια του τη χώρα και την άνοδο του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν.
Η ακαμψία της Γαλλίας
Στη βάση των όσων προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας, η Γαλλία θα έπρεπε να προχωρήσει σε ακόμη μεγαλύτερες περικοπές προκειμένου να μειώσει το έλλειμμά της κάτω από το επιτρεπόμενο όριο του 3%. Με το έλλειμμα να ξεπερνά σήμερα το 4 %, η Κομισιόν θα μπορούσε, θεωρητικά τουλάχιστον, να αναγκάσει το Παρίσι να προχωρήσει σε μεγαλύτερες περικοπές. Εντούτοις, ήδη το 2013 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φάνηκε ιδιαίτερα υπομονετική με τη Γαλλία, δίνοντάς της παράταση δυο ετών. Τώρα όμως η γαλλική κυβέρνηση ζητά και νέα παράταση. Ο Γκούντραμ Βολφ από το think tank των Βρυξελλών Bruegel είναι υπέρ της χαλάρωσης της ευρωπαϊκής πολιτικής των περικοπών, καθώς «εξακολουθούμε να ζούμε σε εξαιρετικές συνθήκες». Άλλωστε λόγω των χαμηλών στην παρούσα φάση επιτοκίων, η ανάληψη νέων χρεών, όπως λέει, δεν θα δημιουργούσε ιδιαίτερο πρόβλημα. Αυτό όμως, σύμφωνα με τον ίδιο, θα πρέπει να ισχύσει μόνον για τις χώρες που έχουν και τις οικονομικές δυνατότητες να το πράξουν, όπως η Γερμανία. Η Γαλλία, αντίθετα, «απώλεσε μεγάλο μέρος της εμπιστοσύνης» επειδή «έκανε σχετικά λίγα» κατά τα δυο αυτά επιπλέον χρόνια που της δόθηκαν. Σε περίπτωση που η Κομισιόν επιδείξει εκ νέου συμβιβαστική διάθεση, θα πρέπει «να συνδυάσει την ευελιξία όσον αφορά την τήρηση των κανόνων με αυστηρούς όρους», λέει ο ειδικός.
Ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός του Σόιμπλε
Στο πεδίο των μεταρρυθμίσεων οι κυβερνήσεις Μέρκελ δεν επέδειξαν ιδιαίτερο θάρρος
Στο πεδίο των μεταρρυθμίσεων οι κυβερνήσεις Μέρκελ δεν επέδειξαν ιδιαίτερο θάρρος
Ακόμη όμως και στις περιπτώσεις που χώρες με υγιή οικονομικά και δημοσιονομικά στοιχεία ξοδεύουν περισσότερα, δημιουργείται το εύλογο ερώτημα πού ακριβώς θα έπρεπε να επενδυθούν. Όταν αυτά διοχετεύονται στην κατανάλωση το αποτέλεσμα είναι συνήθως ένα πυροτέχνημα, χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. Αυτό το βίωσε η ίδια η Γαλλία το 2009/2010. Όπως σημειώνει ο Γκούντραμ Βολφ: «Η επιδιόρθωση μιας γέφυρας είναι μια καλή επένδυση επειδή τα επόμενα χρόνια οι οδηγοί θα αλλάξουν λιγότερα αμορτισέρ και θα έχεις λιγότερα μποτιλιαρίσματα. Όταν απλά αυξάνεις τις συντάξεις, τότε αυτό δεν συνιστά επένδυση στο μέλλον, αλλά οπισθοδρόμηση».
Ο γερμανός υπ. Οικονομικών Β. Σόιμπλε όμως είναι αρκετά επιφυλακτικός όσον αφορά τις νέες επενδύσεις. Ο ίδιος επιμένει στο στόχο του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού στη Γερμανία για την ερχόμενη χρονιά, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να στείλει και το μήνυμα ότι η Ευρώπη θα πρέπει να επιμείνει -παρά τις ενστάσεις- στο δρόμο της δημοσιονομικής εξυγίανσης καθώς αυτός αποδίδει καρπούς, όπως δείχνει το γερμανικό παράδειγμα. Ο Γκούντραμ Βολφ είναι αρκετά επιφυλακτικός: «Ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός δεν συνιστά σημαντικό μήνυμα. Στην παρούσα φάση δεν δικαιολογείται καν από οικονομική σκοπιά. Πρόκειται περισσότερο για έναν πολιτικό στόχο», στόχο που θα έπρεπε να αναπροσαρμόσει τώρα η γερμανική κυβέρνηση.
Ζητούμενο οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις
Την άποψη ότι η δημοσιονομική εξυγίανση από μόνη της δεν αρκεί εκφράζουν εδώ και καιρό, εκτός από την καγκελάριο Μέρκελ, και πολιτικοί ηγέτες από χώρες της βόρειας Ευρώπης, όπως ο βρετανός πρωθυπουργός Ντ. Κάμερον και ο σουηδός ομόλογός του Φρ. Ράινφελντ. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι το βασικό ζητούμενο είναι η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, η οποία δεν κοστίζει. Ο ειδικός του Bruegel συμφωνεί: «Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις είναι πιο σημαντικές από τους δημοσιονομικούς κανόνες». Η Ισπανία είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, ένα καλό παράδειγμα χώρας που κατάφερε να σημειώσει σημαντική πρόοδο χάρη στις μεταρρυθμίσεις.
Οι μεταρρυθμίσεις αυτές συνεπάγονται συνήθως ένα πολιτικό κόστος. Στο πεδίο αυτό όμως οι κυβερνήσεις Μέρκελ δεν επέδειξαν ιδιαίτερο θάρρος. Από το 2005 οπότε και ανέλαβε για πρώτη φορά την καγκελαρία, η Α. Μέρκελ επωφελήθηκε περισσότερο από τις μεταρρυθμίσεις που είχαν δρομολογήσει και υλοποιήσει οι προκάτοχοί της, αντί να προχωρήσει σε δικές της. Αντιθέτως προχώρησε στην υλοποίηση δημοφιλών μέτρων όπως τις συντάξεις για τις μητέρες και τον κατώτατο μισθό. Με τον τρόπο αυτό κέρδισε αναμφίβολα την εύνοια των ψηφοφόρων, η ανταγωνιστικότητα της Γερμανίας όμως δέχθηκε όλα αυτά τα χρόνια πλήγμα. Σε αυτό το πεδίο η Γερμανία σίγουρα δεν αποτελεί πρότυπο.
Christoph Hasselbach / Κώστας Συμεωνίδης - πηγή:dw.de
Διαβάστε Περισσότερα »