Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Και όμως διαπραγματευτήκαμε - του Δημήτρη Νικολάου


Γράφει ο Δημήτρης Νικολάου
Και επειδή κάποια στιγμή παρά την στενοχώρια μας πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στην ΚΑΝΟΝΙΚΗ τους διάσταση και επειδή ξαφνικά εσείς οι Σαμαροβενιζελοι γυρίσατε από τον τάφο και πιστέψατε ότι ΞΑΝΑΠΟΚΤΗΣΑΤΕ ΡΟΛΟ , η γκρίνια μας οφείλετε στην σύγκριση της σημερινής κυβέρνησης με τις προσδοκίες μας και όχι μαζί σας 
Γιατί αν την συγκρίνουμε με σας θλιβερά ανθρωπάκια απέχουν παρασάγγες !
1ο αυτοί διαπραγματευτήκαν όρθιοι και όχι στα τέσσερα 
2ο Ακύρωσαν από την 1η μέρα το mail Χαρδούβελη που ήταν δυστυχώς και το μεγάλο διακύβευα των εκλογών 
3ον Το κείμενο της συμφωνίας που υπέγραψαν και που φυσικά ΕΙΝΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ έχει μέσα σοβαρές μέριμνες για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης που ΕΣΕΙΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΤΕ και φυσικά αν συγκριθεί ως κείμενο συμφωνίας με αυτό που είχατε υπογράψει εσείς μοιάζει σαν τσιτάτο του Ένγκελς 
4ο έχουν ξεκαθαρίσει ότι στην ΦΑΣΗ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ η βασική τους μεριμνά θα είναι ο πολίτης και μάλιστα ο πιο αδύναμος και όχι ο Τραπεζίτης 
Σταματήστε λοιπόν τις κομπορρημοσύνες !
Ο λαός σας έστειλε στο περιθώριο και κει θα σας κρατήσει για παρά πολλά χρόνια τραγικοί εκπρόσωποι της Μερκελ !
Οι οποίες δίκες μας γκρίνιες και δυσαρέσκειες είναι γιατί με αυτούς που κυβερνόν σήμερα ο ΠΗΧΥΣ έχει μπει πολύ ψηλά και δικαιούμαστε για να μην πω οφείλουμε να έχουμε απαιτήσεις !
Δυστυχώς για σας είχατε φτάσει τόσο πολύ χαμηλά που κανένας πια από δω και περά δεν θα μπορέσει να συγκριθεί μαζί σας

ΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΑΞΑΤΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΛΙΤΗ
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Άμεση ρύθμιση για τα «κόκκινα δάνεια» των νοικοκυριών

σχόλιο V: είναι σημαντική η εναρμόνιση των υποχρεώσεων των πολιτών και των εμπορικών επιχειρησεων  με τις πραγματικές τους δυνατότητες, έτσι ώστε να πάρουν ανάσα, καθώς και η ροη χρήματος στην πραγματική οικονομία, μέσω διαθεσομου εισοδήματος, και τραπεζικων δανείων με λογικά επιτόκια.
Μιλώντας στον ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο», ο υπουργός Οικονομίας τόνισε ότι για τη ρύθμιση των «κόκκινων δανείων» ήδη συντάσσεται πρόγραμμα σύμφωνα με το οποίο τα στεγαστικά δάνεια νοικοκυριών που βρίσκονται κοντά και κάτω από το όριο της φτώχειας θα μεταφερθούν από τις τράπεζες σε δημόσιο τομέα και από εκεί και πέρα θα αναπροσαρμόσει τα δάνεια στα πραγματικά εισοδηματικά δεδομένα.
Ανάλογη, σύμφωνα με τον υπουργό, θα είναι και η αντιμετώπιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με κανόνες και αλλαγή του νόμου Δένδια.
Παράλληλα, ο Γιώργος Σταθάκης προανήγγειλε την άμεση υλοποίηση της κυβερνητικής επαναπροκήρυξης του διαγωνισμού για τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες.
Ερωτώμενος για τη μη εξεύρεση λύσης στη χθεσινή συνεδρίαση της Ευρωομάδας, ο υπουργός Οικονομίας είπε: «Η μία πλευρά επέμεινε στην παράταση του προγράμματος και η δική μας αναζητούσε τη πρόταση-γέφυρα. Δεν καλύφθηκε η απόσταση χθες το βράδυ, περιμένουμε τη συνάντηση των αρχηγών σήμερα που θα έχει πιο πολιτικό χαρακτήρα πριν οδηγηθούμε σε μια λύση τη Δευτέρα».
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Ο κομματισμός δεν ειναι αντιπατριωτισμός - Γράφει ο Δημήτρης Νικολάου


78 % επικροτεί την στάση που υιοθέτησε ο Σύριζα στην υπόθεση της διαπραγμάτευσης !
Αυτό δεν σας λέει τίποτα εσάς τους κομματικούς τράγους της ΝΔ του ΠΑΣΟΚ και κυρίως του ΚΚΕ ?
Κανείς δεν σας ζήτησε να γίνεται ξαφνικά Συριζαίοι , Τσιπραίοι ή  κάτι τέτοιο!
Δεν θα ΄ταν άλλωστε υγιές να ΄μαστε όλοι σε έναν τόπο το ίδιο !
Και στα καρδιογραφήματα ακόμα η ευθεία γραμμή σημαίνει θάνατο !
Αδυνατείτε όμως να διαισθανθείτε την "αγωνιά αυτού του τόπου για ζωή" που λέει κι ο ποιητής !
Δεν έχετε το αισθητήριο να καταλάβετε ότι η αξιοπρέπεια και η περηφάνια δεν μπαίνουν σε ζύγια !
Διαβάστε Περισσότερα »

Τσεκ Ματ σε τρεις... διαπραγματεύσεις - Του Θάνου Χριστοδούλου


Γράφει ο Θάνος Χριστοδούλου

Την ώρα που οι G19 πιέζουν τη Γερμανία για στροφή από την σκληρή λιτότητα, που οι Ευρωπαίοι αποζητούν ανάσες ανάπτυξης, παρά την πίεση των δορυφόρων κρατών της Γερμανίας, το Βερολίνο συνεχίζει να δείχνει την αδιάλλακτη στάση του. Μια στάση που συνεχίζει να του αποφέρει οικονομικά, αλλά και πολιτικά κέρδη. Σε προηγούμενο κείμενο, είχα αναφερθεί στην δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται η Γερμανία, ουσιαστικά γνωρίζοντας πως οποιαδήποτε επιλογή έστω και μικρής αλλαγής στο πρόγραμμα, στην κατεύθυνση που επιδιώκει η νέα ελληνική κυβέρνηση, θα είναι ήττα.

«Η Γερμανία, είναι αναγκασμένη να χάσει και στις δύο περιπτώσεις, καθώς δύο είναι οι επιλογές που βρίσκονται μπροστά της, εκτός κι αν η νέα ελληνική κυβέρνηση προχωρήσει στην πολυπόθητη, για την αξιωματική αντιπολίτευση, κωλοτούμπα. Είτε να υποχωρήσει σε μέρος (μεγάλο ή μικρό δεν έχει σημασία καθώς το τελικό αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο) των αξιώσεων-προτάσεων της Ελλάδας, είτε να έρθει σε σύγκρουση, κρατώντας μέχρι τέλους σθεναρή στάση, φτάνοντας στο σημείο, να διακινδυνεύσει την ύπαρξη του ίδιου του ενιαίου νομίσματος.»

Μία μετωπική σύγκρουση μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε «έξοδο» της Ελλάδας από την ευρωζώνη,σενάριο το οποίο θα έχει ανυπολόγιστο κόστος και ρίσκο για την Ευρωπαϊκή αλλά και την παγκόσμια οικονομία. Δεν είναι τυχαίο το μεγάλο ενδιαφέρον στη σύνοδο των G20, συμπεριλαμβανομένης της Ουάσινγκτον για εξεύρεση κοινά αποδεκτών λύσεων. Είναι άλλωστε παρόμοια με την φρασεολογία που χρησιμοποιεί από την πρώτη μέρα και η νέα ελληνική κυβέρνηση, δείχνοντας πως υπάρχει θέληση να κάνει βήματα προσέγγισης προς τις θέσεις του Βερολίνου. Ωστόσο, αμοιβαία επωφελής λύση, δεν μπορεί να είναι η μονομερής και απόλυτη αποδοχή, των συμφωνημένων με τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις. Οφείλει το Βερολίνο, να κάνει έστω και ένα βήμα προσέγγισης και κατανόησης της βούλησης του ελληνικού λαού που εκφράστηκε από τις εκλογές του Ιανουαρίου.

«Οι εκλογές δεν αλλάζουν τις βασικές συνθήκες», λέει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και οι κύκλοι του εντός και εκτός Γερμανίας, προς κάθε κατεύθυνση, διαμηνύοντας πως δεν πρόκειται να κάνει πίσω σε τίποτα. Δηλαδή, ουσιαστικά, ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών αγνοεί επίμονα τη βούληση του λαού ενός κράτους-μέλους της Ενωμένης Ευρώπης. Δεν θέλει και δεν μπορεί να διανοηθεί ότι αυτός ο μικρός λαός(όπως και άλλοι που ακολουθούν), αμφισβητεί το Γερμανικό αλάθητο. Ουσιαστικά θα τον εξυπηρετούσε να μην υπάρξουν ξανά εκλογές, σε κανένα κράτος-μέλος, να ορίζει έναν υπο-αντικαγκελάριο σε κάθε επαρχία της Ευρωπαϊκής Γερμανίας, να γλιτώσει το δημοσιονομικό κόστος βουλευτών και κοινοβουλίων και να ξεφορτωθεί μια για πάντα το κακό ενδεχόμενο, να αποκτήσουν και άλλες χώρες, κυβέρνηση που θα τολμά να αμφισβητεί την κυριαρχία της Siemens,της Deutsch Telecom, της Rheinmetall, της Krupp. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε και ουσιαστικά το τέλος κάθε ικμάδας εθνική κυριαρχίας των κρατών μελών, με τη Γερμανία να αποκτά αυτό που επιχείρησε 2 φορές μέσα στον προηγούμενο αιώνα. Τον πλήρη έλεγχο της Ευρώπης, αναίμακτα αυτή τη φορά για την ίδια -για πρώτη φορά- μέσω της οικονομικής κυριαρχίας της.

Στην άλλη ακτή του Ατλαντικού η διαφωνία με την συγκεκριμένη κατεύθυνση της Ευρώπης είναι προφανής. Ιδιαίτερα για τους Δημοκρατικούς, καθώς στους Ρεμπουμπλικάνους υπάρχει η πτέρυγα του λεγόμενου tea party,το οποίο είναι συγγενικό με το αντίστοιχο Βρετανικό, αλλά και με τις απόψεις του κόμματος της Γερμανίδας Καγκελαρίου. Μάλιστα τα προσκείμενα corporate media στην συγκεκριμένη πτέρυγα, τάσσονται αναφανδόν καθ όλη τη διάρκεια της κρίσης υπέρ ενός Grexit, πράγμα το οποίο μεθερμηνεύεται από πολλούς ως προσμονή μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής αναταραχής, που θα έφερνε τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα αλλά και την παράταξη των Δημοκρατικών σε δυσχερή θέση, την ώρα που η χώρα μπαίνει σε περίοδο προεδρικών εκλογών, αλλά και την ώρα που ο Αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί να χτίσει το δικό του Legacy, στο τέλος της θητείας του και το οποίο περιλαμβάνει (πέρα από τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις στις οποίες έχει δώσει κοινωνικό πρόσωπο με πρόγραμμα παροχών), την τελική προσπάθεια μεταστροφής της Ευρωπαϊκής Οικονομικής πολιτικής, σε κατεύθυνση που θα ευνοήσει την Αμερικανική Οικονομία, ακολουθώντας αντίστοιχα βήματα που έκανε ο ίδιος κατά την 8ετία του, με έντονα στοιχεία ποσοτικής χαλάρωσης και θα δώσει και ώθηση-όπως πιστεύουν πολλοί και στην λιμνάζουσα –το τελευταίο διάστημα- ευρωπαϊκή οικονομία.

Υπέρ της ποσοτικής χαλάρωσης στην Ευρώπη, έχει ταχθεί τόσο η Φρανκφούρτη, υπό τον Ντράγκι, όσο και σχεδόν όλες οι χώρες του Ευρωπαϊκού νότου κατά περιόδους, παρά την σθεναρή άρνηση του Βερολίνου, με εξαίρεση –μετά από πολλές πιέσεις και με λανθασμένο τρόπο αλλά και χρόνο- την κίνηση της ΕΚΤ τον περασμένο Δεκέμβριο. Ωστόσο ο τρόπος και ο χρόνος στον οποίο προχώρησε η Κεντρική Τράπεζα στην ποσοτική χαλάρωση, κατέδειξε το πόσο εύθραυστο, τελικά, φαίνεται το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα.

Ως εκ τούτου, κανένα κράτος της ευρωζώνης –πέραν του γεγονότος ο,τι δεν προβλέπεται από καμία συνθήκη- δεν επιθυμεί επί της ουσίας και δεν είναι διατεθειμένο, να διακινδυνεύσει ένα ενδεχόμενο έντονης αναταραχής που μπορεί να προκληθεί από μια έξοδο της Ελλάδας ή οποιασδήποτε χώρας από την ζώνη του ευρώ. Πολλοί αναλυτές μάλιστα, έχουν σημειώσει ότι αδυνατούν να υπολογίσουν το μέγεθος των επιπτώσεων στην Ευρωπαϊκή οικονομία. Το σίγουρο είναι ότι προβλέπουν- όπως προέκυψε κι από τη σύνοδο των G20- πως σε περίπτωση μιας τέτοιας αναταραχής, μια ενδεχόμενη άνοδος του δολαρίου, θα ωθήσει σε αδιευκρίνιστη περίοδο ύφεσης τις υπό ανάπτυξη χώρες, οι οποίες κατά κόρων έχουν συνάψει συμφωνίες, δάνεια και συμβόλαια σε αμερικανικό δολάριο, επιβραδύνοντας το διεθνές τοπίο. Για αυτό και ζητούν κοινά αποδεκτές λύσεις, με κάθε τρόπο.

Έτσι η Άνγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, καλούνται έως τις 16 Φεβρουαρίου,να αποφασίσουν ποια θα είναι η τελική τους στάση, που θα κρίνει-κατά τις εκτιμήσεις-όχι μόνο την πορεία της χώρας μας στην ευρωζώνη, αλλά και την τύχη της παγκόσμιας οικονομίας, με το Ελληνικό ζήτημα να απασχολεί, για πρώτη φορά και σε τέτοιο βαθμό, μια σύνοδο των υπουργών οικονομικών των 20 οικονομικά ισχυρότερων κρατών του πλανήτη.
Ωστόσο το ΕΛΚ και οι Χριστιανοδημοκράτες, είναι εκείνοι που έχουν να φοβηθούν περισσότερο από μια στροφή της Γερμανικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα, με αποδοχή έστω και μέρους των ελληνικών προτάσεων. Για αυτό και επιχειρούν με κάθε τρόπο να αναχαιτίσουν αυτό το ενδεχόμενο και να ξεκαθαρίσουν σε όλους τους τόνους πως δεν πρόκειται να δεχθούν άλλο πρόγραμμα. Τελευταίος ο Μάρκους Φερμπερ (ηγετικό στέλεχος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Οικονομικών και «μόνιμος» ευρωβουλευτής της Γερμανίας από το 1994, με ένσημα μόλις 4 ετών σε Siemens και Pfister GmbH) ο οποίος σημειώνει ότι «οι παραχωρήσεις προς την Ελλάδα θα στείλουν λάθος μήνυμα».

Ποιο είναι αυτό το λάθος μήνυμα; Πως και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να διεκδικήσουν αντίστοιχες αλλαγές στο δικό τους πρόγραμμα, είτε οι παρούσες κυβερνήσεις ή ακόμα χειρότερα για το ΕΛΚ και το Βερολίνο, μέσω των εκλογών που διεξάγονται φέτος σε χώρες του νότου. Το γιατί η Γερμανία δεν φαίνεται διατεθειμένη να κάνει πίσω, έγκειται στην πιθανότητα(μεγάλη κατά πολλούς), οι προτάσεις και οι μεταρρυθμίσεις της ελληνικής πλευράς, προς άλλη κατεύθυνση από αυτή που σήμερα οδεύουμε, να έχουν θετικά αποτελέσματα για την οικονομία, εντός εξαμήνου, στη λήξη της αποκαλούμενης συμφωνίας-γέφυρα. Μία τέτοια εξέλιξη φυσικά, θα έχει ως αναμενόμενη συνέχεια την απαίτηση από ελληνικής πλευράς, εφαρμογής και άλλων σημείων της αρχικής πρότασής της, τον Σεπτέμβριο, με το επιχείρημα «αφού πέτυχαν οι προτάσεις μας κουτσουρεμένες, η ολοκληρωμένη πρόταση θα έχει ακόμα καλύτερα αποτελέσματα». Αυτόν τον «πειραματισμό», θέλει να αποφύγει πάση θυσία το γερμανικό πολιτικό σύστημα. Αυτό που δεν είναι ξεκάθαρο, είναι, αν η Γερμανία, αυτό επιθυμεί επειδή είναι πεπεισμένη για την ορθότητα της πολιτικής και οικονομικής της θεώρησης, η εάν γνωρίζει βαθύτερα πως η επιτυχία μιας άλλης συνταγής, με κοινωνικό πρόσωπο, εξαϋλώσει το γερμανικό δόγμα περί σκληρής λιτότητας. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για την ελληνική αντιπολίτευση, που γνωρίζει πως μια επιτυχία της νέας Ελληνικής κυβέρνησης, στη διαπραγμάτευση αλλά και στα αποτελέσματα, θα έριχνε αρχικά στην άβυσσο και εν συνεχεία στη λήθη, μετά το ΠΑΣΟΚ, κυρίως τη Νέα Δημοκρατία και το Ποτάμι. Γι αυτό και οι "κραυγές του υποσυνείδητου" των πρώτων ημερών, υπέρ των «εταίρων» στις πρώτες συζητήσεις. Για αυτό και άργησαν να πάρουν θέση για το αυτονόητο, για τους πολίτες, με ποια πλευρά βρίσκονται. Γιατί περιμένουν να καρπωθούν το πολιτικό όφελος μιας πιθανής αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Το σκληρό πόκερ διεξάγεται από την πρώτη μέρα, λένε πολλοί, εκτιμώντας πως η ελληνική πλευρά, βιάστηκε να ανοίξει τα χαρτιά της και μάλιστα καίγοντας αρκετά από αυτά πολύ γρήγορα. Ενδεχομένως και να έχουν δίκιο. Τι θα συμβεί όμως, αν μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου, όλοι ανακαλύψουν, ότι το «παιχνίδι», δεν γίνεται σε πράσινη τσόχα, αλλά σε σκακιέρα όπου κάθε δήλωση μέχρι το τραπέζι των διαπραγματεύσεων αποτελεί κίνηση, με τα πιόνια να φεύγουν σταδιακά από την παρτίδα, το Βερολίνο να έχει κάνει ροκέ στο Η8 και την Αθήνα να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να μετακινήσει τον «Τρελό» στο Γ4;

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Η τοξική Ευρώπη αντίπαλη της ελληνικής χωματερής



Από τη Νούλα Χρυσοχοϊδου

Βαλκάνιοι ή Ευρωπαίοι (;)
Ψευδαισθήσεις ή Αναποτελεσματικές επιλογές (;)

Η "τοξική" Ευρώπη υπήρξε για την Ελλάδα ο σημαντικότερος παράγοντας ευρωκεντρισμού, εγωκεντρισμού ή εθνοκεντρισμού καθώς προέκυψε περίπου στα τέλη της δεκαετίας του '80 ως το πολιτικό σχέδιο, ως μια άλλη πολιτική πρόταση μεταξύ άλλων πολιτικών προτάσεων.  Με λίγα λόγια φτάσαμε στην πηγή και ήπιαμε μολυσμένο νερό ώστε να θεωρηθούμε κι εμείς εκσυγχρονιστές της Δύσης. Δεν ήταν οικονομική απόφαση η ένταξη μας στο ευρώ μα πιο πολύ πολιτική. Είναι ο Έλληνας με τα πολλά επίθετα, είναι ο νεωτεριστής  Έλληνας, εκείνος ο θεσμός της αγοράς εργασίας, ο πολιτικός πλουραλισμός, είναι η Προτεσταντική ηθική και η ανάπτυξη του καπιταλισμού.
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Συγκρούσεις οικονομικής αντίληψης - Του Θάνου Χριστοδούλου

23 Απριλίου 2010. Η κυβέρνηση Παπανδρέου,βάζει τη χώρα στο περιβόητο μνημόνιο, περίπου 2 χρόνια μετά την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης, απόρροια της μεγάλης χρηματοπιστωτικής κρίσης στην δυτική ακτή του Ατλαντικού. Μίας κρίσης που έφερε σε αδιέξοδο την ρευστότητα αρκετών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων κυρίως λόγω και των επενδύσεων σε επισφαλή χρηματιστηριακά και ασφαλιστικά προϊόντα και άυλους τίτλους. Ένας τζόγος του σύγχρονου οικονομικού μοντέλου που στηρίχθηκε στον αέρα και ξεφούσκωσε με ευκολία στην πρώτη στραβοτιμονιά. Ας κάνουμε όμως μια μικρή αναδρομή, πίσω στο 2008, για να δούμε ανάμεσα από τις γραμμές των εκτιμήσεων και αναλύσεων εκείνης της περιόδου, πως φτάσαμε στο σήμερα αλλά και να επιχειρήσουμε μια προβολή στο μέλλον.

Αντιμέτωπος με την μεγαλύτερη κρίση της νεότερης ιστορίας των ΗΠΑ, βρέθηκε ο –τότε- προσφάτως εκλεγμένος πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα. Ανέλαβε το τιμόνι του Λευκού Οίκου, με έλλειμμα 1,3 τρις δολάρια, δύο ανοικτά πολεμικά μέτωπα, υψηλά ποσοστά ανεργίας, χιλιάδες αστέγους στις Αμερικανικές Μητροπόλεις. Σε μια πρώτη φάση η κυβέρνηση Ομπάμα , προχωρά τότε, σε μια ποσοτική χαλάρωση ύψους 787δις δολαρίων με στόχο τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος και της μικροοικονομίας της χώρας, στηρίζοντας τη βαριά βιομηχανία ρίχνοντας κρατικό χρήμα και διασώζοντας θέσεις εργασίας οι οποίες θα χανόντουσαν μεγεθύνοντας ακόμη περισσότερο την ήδη αυξημένη ανεργία.

Υιοθέτησε λοιπόν μια πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης, με τρία πακέτα μέσα σε μία 8ετία και διαχείριση του πληθωρισμού, με την FED να αυξομειώνει αναλόγως των αναγκών, την αγορά ομολόγων. Με αυτές τις κινήσεις, σε συνδυασμό με την σταδιακή απεμπλοκή της Ουάσινγκτον από τα δύο ανοιχτά στρατιωτικά μέτωπα, κατάφερε σύμφωνα με τα στοιχεία, να γυρίσει την Αμερικανική οικονομία σε ρυθμούς ανάπτυξης, να μειώσει τα ποσοστά της ανεργίας από το 10%, κάτω από το 6% και φυσικά να διατηρήσει τη δυναμική του δολαρίου έναντι των υπολοίπων νομισμάτων.
Παράλληλα ζητούσε από την ευρωπαϊκή ακτή του Ατλαντικού, να πράξουν αναλόγως, για να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, το δικό της μερίδιο της κρίσης. Αποκορύφωμα στη σύνοδο των G8 στο Καμπ Ντέιβιντ το 2012, όπου Γαλλία και Ηνωμένες Πολιτείες, ξεκίνησαν ένα κοινό μέτωπο εναντίον των μέτρων σκληρής λιτότητας που εφάρμοζε ή επέβαλε η Γερμανία, στις χώρες της ΕΕ.

Από κείνη την περίοδο ήταν εμφανής η σύγκρουση ανάμεσα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ακολουθούσε το Βερολίνο (και ενώ στο εσωτερικό της Γερμανίας και των δορυφόρων της χαϊδεύουν τρυφερά τις παρυφές κρατικοδίαιτου καπιταλισμού, στο εξωτερικό ενισχύουν το απόλυτο ξεπούλημα κάθε δημόσιας περιουσίας) και την Φιλελεύθερη πολιτική που επιθυμούσε η Ουάσινγκτον και φλέρταρε ο αποκαλούμενος σοσιαλιστής Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος έβλεπε την ύφεση να χτυπάει την πόρτα της Γαλλίας. Για κάποιους η σύγκρουση αυτή, με την απόλυτα αρνητική στάση της Γερμανίας, για οποιαδήποτε απόκλιση, αποτέλεσε την απαρχή, μιας οικονομικής πολεμικής ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Με την πάροδο του χρόνου η επιβεβαίωση της θέσης που ήθελε και την Γερμανία,να νιώθει την ζεστή ανάσα της ύφεσης, ήταν αναμενόμενη. Πολλοί αναλυτές, ήδη από το 2010, αλλά και πριν-όταν έκαναν την εμφάνισή τους στο λεξιλόγιο μας τα περίφημα  P.I.G.S.- καταλόγιζαν στη Γερμανία δυσκαμψία στις αποφάσεις της, οδηγώντας με μαθηματικό τρόπο την Ευρωπαϊκή οικονομία στην ύφεση, με αποκορύφωμα το χαρακτηριστικό εξώφυλλο τουEconomist, τον Ιούνιο το 2012, με το «τάνκερ» της παγκόσμιας οικονομίας να βουλιάζει και το πλήρωμα να ζητά από την Καγκελάριο Μέρκελ, να βάλει μπροστά τις μηχανές, έστω και την ύστατη στιγμή.

Ωστόσο το γερμανικό πλάνο, δεν προέβλεπε καμία αλλαγή πορείας, όπως ήταν η εκτίμηση αρκετών και όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια και στην πράξη. Παρά τις φωνές, μέχρι και από το ΔΝΤ, για την ύπαρξη λαθών τόσο στο πρόγραμμα, ειδικά για την Ελλάδα, όσο και σε άλλες εκτιμήσεις για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, η πολιτική του Βερολίνου, παρέμενε άκαμπτη, μέχρι και τη στιγμή που ο μηδενικός ρυθμός ανάπτυξης χτύπησε την πόρτα και της Γερμανίας το πρώτο εξάμηνο του 2014.

Τα λάθη ευτυχώς εντοπίζονται,αλλά δυστυχώς δεν αναγνωρίζονται. Δυστυχώς... καθώς είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, στην πάροδο των δεκαετιών, ότι η εκάστοτε κυβέρνηση του Βερολίνου, δεν έχει την τάση να παραδέχεται τα λάθη της. Είναι αυτή, η πάντοτε «καλογρασαρισμένη» γερμανική μηχανή, που δεν επιτρέπεται να κάνει λάθη –γι αυτο και σπανίως τα αναγνωρίζει- και που κατάφερε να οδηγήσει τον πλανήτη σε δύο παγκόσμιους πολέμους, με οδυνηρά αποτελέσματα, τόσο για την ίδια τη Γερμανία, όσο και για τις υπόλοιπες χώρες που ενεπλάκησαν.

Έτσι λοιπόν και σήμερα, το Βερολίνο, δεν επιτρέπει στον εαυτό του να αναγνωρίσει τη λανθασμένη πορεία που έχει κατευθύνει την Ευρωζώνη. Παραμένει ανοιχτό το εάν επιτρέπει την απόκλιση, μέσω εξωτερικών πιέσεων, ώστε να αποδεχθεί εν μέρη τη στροφή της κατεύθυνσης, προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα. Είχε τη δυνατότητα, να ακούσει τον κώδωνα κινδύνου που έκρουαν, χρόνια τώρα οι αναλυτές, νομπελίστες οικονομολόγοι, αλλά και ηγεσίες άλλων χωρών(όπως η Ουάσινγκτον), προχωρώντας σε ποσοτική χαλάρωση την περίοδο που η ισοτιμία του ευρώ με το δολάριο, ήταν σε υψηλά επίπεδα πάνω από το 1,42. Ωστόσο έκανε κράτει στις μηχανές, έως το μη παρέκει, με αποτέλεσμα την πτώση του ενιαίου νομίσματος, χωρίς να επωφεληθεί το διογκωμένο ευρωπαϊκό χρέος τις όποιες ευεργετικές συνέπειες που θα είχε μια αγορά κρατικών ομολόγων από την Φρανκφούρτη, την κατάλληλη στιγμή.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, μέσα από μεγάλη πίεση της πραγματικής οικονομίας, το Βερολίνο έδωσε το πράσινο φως στην ΕΚΤ, να προχωρήσει στην ποσοτική χαλάρωση, ύψους 1,14 τρις ευρώ στα τέλη του 2014. Μια ποσοτική χαλάρωση, η οποία ουσιαστικά είχε προαναγγελθεί, δίνοντας την δυνατότητα στην Ελβετική Κεντρική Τράπεζα να ξεκλειδώσει την ισοτιμία της με το ευρώ και να επιχειρήσει να ξεφορτωθεί ευρωπαϊκά νομίσματα, που συγκέντρωνε στα θησαυροφυλάκια της, λόγω της συσσώρευσης κεφαλαίων από όλη την Ευρώπη. Μέσες άκρες, δηλαδή, χάθηκε η ευκαιρία του -αναζωογονητικού για την ευρωζώνη- αιφνιδιασμού των αγορών, που πρόσκαιρα θα οδηγούσε ενδεχομένως σε αύξηση του αποπληθωρισμού, ωστόσο θα έδινε στα σίγουρα νέα πνοή στην ανάπτυξη, ειδικά των χωρών του Ευρωπαϊκού νότου, με δυνατότητα σταδιακής, αλλά ταχύτερης εξισορρόπησης.

Το Βερολίνο, απέτυχε. Απέτυχε να αφουγκραστεί τις ανάγκες που προέκυπταν από τα προβλήματα, τόσο της παγκόσμιας οικονομίας, όσο και των οικονομιών της Ευρωζώνης. Απέτυχε να εναρμονιστεί με το παγκόσμιο κλίμα αλλά και να εναρμονίσει το σχέδιο της για την ευρωπαϊκή οικονομία με τις διεθνείς αλλαγές. Περιχαρακώθηκε στους ρυθμούς ανάπτυξης της ίδιας της Γερμανίας, θεωρώντας ότι ως ατμομηχανή, μπορεί μαζί με τα κράτη δορυφόρους της, να σύρει από μόνη της–και ενδεχομένως να ελέγξει- τις υπόλοιπες χώρες, ως βαγόνια, αγνοώντας(ίσως και εσκεμμένα) να δώσει την δυνατότητα εξέλιξης των υπολοίπων κρατών σε μικρότερες ατμομηχανές, που θα έδιναν άλλη ώθηση στην Ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία.

Το τελευταίο καμπανάκι, προς τη Γερμανία, ήρθε πριν από περίπου ένα εξάμηνο. Όταν ακόμα και η Bundesbank προέτρεψε, για ακόμη μία φορά, τη Γερμανική κυβέρνηση, να προχωρήσει σε αύξηση των μισθών στο εσωτερικό της, προκειμένου η Γερμανική οικονομία να ξαναμπεί σε ρυθμούς ανάπτυξης. Το ίδιο πίεζαν και πιέζουν μέχρι και σήμερα και τα συνδικάτα, επικαλούμενα την ίδια άποψη που έχουν εκφράσει και αξιωματούχοι της ευρωζώνης, με στόχο την παραμονή της οικονομίας της χώρας σε θετικό πρόσημο. Ήταν πλέον και είναι ξεκάθαρο και κατανοητό, μέσω και αυτών των μηνυμάτων, αλλά και των αποτελεσμάτων στις χώρες όπου εφαρμόστηκε, ότι η πολιτική της σκληρής λιτότητας, δεν οδηγεί στα επιθυμητά αποτελέσματα.

Ωστόσο το «καράβι» με καπετάνιο τη Μέρκελ και ύπαρχο τον Σόιμπλε, φαίνεται πως έχει βρει στα αβαθή και δυσκολεύεται να ξεφύγει, όχι μόνο να αλλάξει τη λανθασμένη πορεία. Οποιαδήποτε συμμετοχή των κυβερνητών στην προσπάθεια αποκόλλησης, θα σήμαινε και άμεσα παραδοχή, της λανθασμένης πορείας τουλάχιστον από το 2010, μέχρι σήμερα. Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία και το τελευταίο διάστημα και η Ιταλία, έχουν επιχειρήσει να ρυμουλκήσουν το πλοίο προς άλλη κατεύθυνση, αλλά μάταια. Η μικρή μας χώρα σε αυτή την προσπάθεια αποκόλλησης, δεν είναι καν ένα μικρό ρυμουλκό, ωστόσο διαφαίνεται πως καλείται να παίξει το ρόλο του μπαλονιού που θα σηκώσει το πλοίο από τα αβαθή, για να μπορέσουν τα υπόλοιπα σκάφη, να του αλλάξουν πορεία.

Κι όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, αυτόν τον ρόλο καλείται να παίξει η Ελλάδα. Αφού απέτυχε ο πειραματισμός της σκληρής λιτότητας, αφού έφερε λουκέτα, ανεργία, ύφεση, συρρίκνωση του ΑΕΠ και μεγέθυνση του χρέους σε ποσοστό επί του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, η χώρα μπαίνει πάλι στη διαδικασία ενός νέου πειράματος. Αυτή τη φορά, περισσότερο ως μικρή συνισταμένη δύναμη στην ευρωζώνη, παρά στο εσωτερικό της ίδιας της χώρας. Αυτό μπορεί κανείς να το αναγνώσει, μέσα από τις γραμμές των δηλώσεων των ηγετών της Ρώμης, του Παρισιού και της Ουάσινγκτον, καθώς και από τις αντιπολιτευτικές δυνάμεις, σε Ισπανία, Πορτογαλία και Ιρλανδία. Όλοι θέλουν να δοκιμάσουν τις αντοχές της Γερμανίας, σε μια lose-lose situation, που θα έλεγε κανείς, παραφράζοντας το αγαπημένο win-win, των επιχειρηματικών αναλυτών.

Η Γερμανία, είναι αναγκασμένη να χάσει και στις δύο περιπτώσεις, καθώς δύο είναι οι επιλογές που βρίσκονται μπροστά της, εκτός κι αν η νέα ελληνική κυβέρνηση προχωρήσει στην πολυπόθητη, για την αξιωματική αντιπολίτευση, κωλοτούμπα. Είτε να υποχωρήσει σε μέρος (μεγάλο ή μικρό δεν έχει σημασία καθώς το τελικό αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο) των αξιώσεων-προτάσεων της Ελλάδας, είτε να έρθει σε σύγκρουση, κρατώντας μέχρι τέλους σθεναρή στάση, φτάνοντας στο σημείο, να διακινδυνεύσει την ύπαρξη του ίδιου του ενιαίου νομίσματος.

Ξεκινώντας αντίστροφα με την πιθανότητα να επιλέξει μια σύγκρουση μέχρις εσχάτων που μπορεί και να οδηγήσει σε «έξοδο» της Ελλάδας από την ευρωζώνη, το κόστος (πέρα από το τίμημα που θα πληρώσουν οι Έλληνες) θα είναι ανυπολόγιστο, όσο κι αν έχουν υπάρξει διαρροές τα προηγούμενα χρόνια για ετοιμότητα της Ευρωζώνης σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Κανένα κράτος της ευρωζώνης –πέραν του γεγονότος ο,τι δεν προβλέπεται απο καμία συνθήκη- δεν επιθυμεί επί της ουσίας και δεν είναι διατεθειμένο, να χάσει το σύνολο των οφειλών της Ελλάδας προς τα ταμεία του, που ενδεχομένως να προέκυπτε μετά από μια τέτοια έξοδο. Επιπλέον κανένα κράτος, πλην της Γερμανίας (κι ακόμα και η Γερμανία,όχι μετά βεβαιότητας), δεν θα μπορούσε να υπολογίσει ή να ανταποκριθεί αναίμακτα τις αναταράξεις που θα προκαλούσε ένα τέτοιο πιστωτικό γεγονός. Πολλοί αναλυτές μάλιστα, έχουν σημειώσει ότι με την έξοδο οποιαδήποτε χώρας από την ευρωζώνη, διακινδυνεύεται η ύπαρξή της ζώνης του ευρώ. Ρίσκο που ούτε η Γερμανία, διευκολύνεται να πάρει, είτε για την ίδια , είτε για τις χώρες δορυφόρους της.

Στην δεύτερη περίπτωση, το ενδεχόμενο ντόμινο είναι ορατό, χωρίς αρνητικές συνέπειες για την οικονομία της Γερμανίας ή της ευρωζώνης, αλλά οδυνηρό για την πολιτική υπόσταση, τόσο στο εσωτερικό της όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Θα είναι ήττα της πολιτικής της σκληρής λιτότητας και των επιλογών του Βερολίνου αλλά και του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Αυτό το μικροκομματικό κόστος είναι που φοβάται η πολιτική elite της ευρωζώνης και αντιστέκεται σθεναρά ακόμη και σε μικρές αλλαγές. Μικρές αλλαγές, που φαίνονται επιθυμητές, αλλά μπορεί να οδηγήσουν στη συρρίκνωση των συγγενικών κομμάτων του ΕΛΚ, αρχικά στον ευρωπαϊκό νότο και σε βάθος χρόνου και στις υπόλοιπες χώρες. Αυτός είναι ουσιαστικά και ο λόγος που το Βερολίνο,δεν θέλει και δεν μπορεί να κάνει πίσω, καθώς έστω και μία μάχη να χασεί σε αυτόν τον "πόλεμο" , αλλάζει τα δεδομένα άρδην.



Υ.Γ. Το κείμενο συντάχθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2015 

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Πολιτικές ειδήσεις σε σαθρά εδάφη




Υπόγειες ειδήσεις, σήραγγες και πολιτικά μυστικά.....καταδύουν στην σκοτεινή πλευρά της δημοσιογραφίας και το μέγα θηρίο διεισδύει και στο υποσυνείδητο μας. Μάλλον δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός σε θέματα πολιτικής για να την γνωρίσει. Ξεκινάς το ταξίδι σου απο τις γνωστές εισόδους της δημοσιογραφίας και καταλήγεις στο κλειδωμένο υπόγειο πολιτικό ρεπορτάζ. Φήμες, παραφιλολογία, χειροπιαστές αποδείξεις και υπερβολές σαπίζουν σε σφηνωμένα συρτάρια πολιτικών προσώπων...Το μόνο μέσο εξερεύνησης είναι η διάθεση και η φαντασία!!!! 
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Γερμανική Εφημερίδα: Ο Τσίπρας θα νικήσει – Ο Σόιμπλε θα κάνει πίσω

«Οι Έλληνες ιδρύουν αυτή τη στιγμή την Ευρώπη» γράφει ο Χάνες Γκρασέκερ στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Die Zeit».
Αν ο Τσίπρας πετύχαινε τους στόχους του, συνεχίζει, το αποτέλεσμα θα ήταν μια «εξέγερση» των υπερχρεωμένων χωρών: Η Πορτογαλία και η Ισπανία θα ακολουθούσαν το παράδειγμα του με αποτέλεσμα την πλήρη ανατροπή του σημερινού πολιτικού και οικονομικού σκηνικού.
Προς το παρόν βέβαια εξελίσσονται άλλες «φάσεις». «Όλα δείχνουν ότι πάμε για μονομαχία» διαπιστώνει.
Με μονομάχους, από τη μια, τον «ώριμο» πολιτικό Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος αγωνίζεται για «σιδερένια λιτότητα» στην Ευρώπη. Και από την άλλη, τον «έντιμο κινηματία» Αλέξη Τσίπρα, «ο οποίος θέλει να απελευθερώσει το λαό του από τη σκλαβιά του χρέους».
Η μονομαχία είναι άνιση. Και «ο Τσίπρας έχει μόνο ένα όπλο: την έξοδο από την ευρωζώνη. Όπλο, το οποίο θα μπορούσε να φέρει σε κίνδυνο ολόκληρη τη νομισματική ένωση» γράφει.
Το ερώτημα είναι μόνο, «αν θα μπορέσει να κάνει πιστευτό, ότι είναι αρκετά τρελός για να πυροδοτήσει τη βόμβα». Ερώτημα, που έχει απαντήσει σε μεγάλο βαθμό, δεδομένου ότι, όπως δείχνει δημοσκόπηση, το 30% των τραπεζιτών πιστεύει ήδη στην «τρέλα» του.
Το συμπέρασμα του αρθογράφου είναι ότι, θέλει δεν θέλει, ο κ.Σόιμπλε θα υποχωρήσει:
«Ο εκβιασμός του Τσίπρα γίνεται έτσι η γενετήρια πράξη της γνήσιας Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο αναγκαίος πραγματισμός, που επιβάλει παραίτηση από το άκαμπτο δόγμα περί χρεών, αποτελεί αλλαγή παραδείγματος. Σήμερα, ακριβώς τώρα, σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή, ο κοινός ανώτατος σκοπός είναι η διατήρηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Στο τέλος, θα είναι τα χρέη που θα εξασφαλίσουν την ενότητα. Οι Έλληνες ιδρύουν αυτή τη στιγμή την Ευρώπη» γράφει.
Αν ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι σύμφωνος με αυτή τη συλλογιστική, είναι βέβαια άλλη ιστορία. Το συμπέρασμα του αρθογράφου όμως του πάει σίγουρα κουτί: Η Ευρώπη επέκταση της Ελλάδας. Και ο Αλέξης Τσίπρας, ο ιδρυτής της.
πηγή:tribune.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Ιταλός υπουργός: Περιμένουμε με ενδιαφέρον τον Τσίπρα στη Ρώμη -Δεν θέλουμε να στραγγαλίσουμε την Ελλάδα

«Η Ιταλία είναι ένας από τους πιστωτές της Ελλάδας, αλλά θέλει να τηρήσει μια λογική στάση και να μην στραγγαλίσει τον οφειλέτη της. Η ιταλική κυβέρνηση αναμένει με μεγάλο ενδιαφέρον την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην Ρώμη», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Σάντρο Γκότζι, υφυπουργός παρά την προεδρία της κυβέρνησης, αρμόδιος για ευρωπαϊκά θέματα.

«Θεωρούμε ότι η αλλαγή που επιτελέσθηκε στην Αθήνα είναι ιδιαίτερα σημαντική, και είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε, με ενδιαφέρον και ειλικρίνεια, τα αιτήματα και τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης», πρόσθεσε ο Γκότζι.«Θεωρούμε ότι οι εκλογές δεν είναι απλώς και μόνο μια δημοκρατική παρένθεση. Μία χώρα πρέπει να συνεχίσει να ακολουθεί την γραμμή που χάραξε η προηγούμενη κυβέρνησή της.

Είναι σαφές ότι γνωρίζουμε την αξία των εκλογών, και για τον λόγο αυτό μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα να δούμε τι θα προτείνουν, τόσο ο Αλέξης Τσίπρας, όσο και ο Γιάνης Βαρουφάκης, για τις ελληνοευρωπαϊκές σχέσεις, αλλά και στα πλαίσια της νέας, μεγάλης διαδικασίας, για την πολιτική διακυβέρνηση του Ευρώ», πρόσθεσε ο Ιταλός υφυπουργός, παρά την προεδρία της κυβέρνησης. Σύμφωνα με τον κ. Γκότζι, «θα πρέπει να εξακριβωθεί αν η κατάλληλη οδός για να οικοδομηθεί μια εναλλακτική πορεία είναι μια σύνοδος για το χρέος, από την στιγμή που στην Ευρώπη πολλοί αντιτίθενται στην λύση αυτή και χρειάζεται η έγκριση τουλάχιστον δεκαεννέα χωρών».

«Η κυβέρνηση Ρέντσι», όμως -προσθέτει το στέλεχός της- «θέλει να καταλάβει, λεπτομερειακά, ποια είναι η εναλλακτική πορεία στην Τρόικα την οποία προτείνει η ελληνική κυβέρνηση, και με ποιο τρόπο, η Ρώμη και οι υπόλοιποι εταίροι, μπορούν να βοηθήσουν και να συνοδεύσουν την εφαρμογή της διαδικασίας μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα». «Είναι σαφές ότι οι συνταγές που υιοθετήθηκαν τα τελευταία χρόνια ήταν ανεπαρκείς. Διαφορετικά, το δημόσιο χρέος της χώρας σας θα είχε μειωθεί, και όχι αυξηθεί, όπως τελικά συνέβη, ενώ θα έπρεπε να έχουμε μια βιώσιμη κοινωνική πραγματικότητα. Όμως δεν είναι έτσι», τόνισε ο Ιταλός κεντροαριστερός πολιτικός.

«Θεωρώ ότι οι συναντήσεις που θα έχουν στην Ρώμη ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, για όλους αυτούς τους λόγους θα είναι ιδιαίτερα σημαντικές και σας διαβεβαιώνω ότι η στάση της ιταλικής κυβέρνησης θα είναι εποικοδομητική», δήλωσε, επίσης, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ , ο Σάντρο Γκότζι. Ο στενός συνεργάτης του Ματέο Ρέντσι, πρόσθεσε, τέλος, ότι «η Ιταλία είναι ένας από τους πιστωτές της Ελλάδας, αλλά θέλει να τηρήσει μια λογική στάση και να μην στραγγαλίσει τον οφειλέτη της», ενώ δήλωσε βέβαιος ότι «ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ματέο Ρέντσι, έστω και με κάποιες διαφορετικές προσεγγίσεις, εκπροσωπούν τα ισχυρότερα μηνύματα αλλαγής και πολιτικής καινοτομίας που εξέφρασε η Ευρώπη, κατά το τελευταίο έτος».

Πηγή:iefimerida.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Αλλάζει το κλίμα για την Ελλάδα Πληθαίνουν οι φωνές υπέρ της Ελλάδας

 Ομπάμα: Μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα με συνθήκες ανάπτυξης



-Θετικές φαίνεται πως είναι οι εξελίξεις για την χώρα μας

- Παρά το καλύτερο κλίμα, όλες οι πλευρές αναφέρουν πως πρέπει να τηρηθούν οι δεσμεύσεις

- Ηχηρή παρέμβαση του αμερικανού Προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα, υπέρ της Ελλάδας

- Η Handelsblatt αναφέρει πως ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ θέλει να καταργήσει την τρόικα!

- Ο Μισέλ Σαπέν εξέφρασε την εμπιστοσύνη του στην ελληνική κυβέρνηση

- Βαρουφάκης: Θέλουμε νέο συμβόλαιο

O πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα τάχθηκε υπέρ της συνέχισης των μεταρρυθμίσεων υπό συνθήκες όμως ανάπτυξης σε δηλώσεις του στο CNN.

Στη δήλωσή του επισήμανε ότι στην Ελλάδα έπρεπε να γίνουν αλλαγές, αυτό όμως όπως είπε, είναι πολύ δύσκολο όταν το βιωτικό επίπεδο του λαού έχει μειωθεί κατά 25%.

Ακόμη εξέφρασε την ελπίδα του ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη τονίζοντας ότι αυτό απαιτεί συμβιβασμούς από όλες τις πλευρές. Σημείωσε, δε, ότι είναι και προς το συμφέρον της Γερμανίας να μείνει η χώρα στη ζώνη του ευρώ.
Διαβάστε Περισσότερα »

Οδηγίες πρός αντιπολιτευόμενους

Του Δημήτρη Νικολάου
Σύντροφοι επειδή το ‘χετε ξεχάσει το σπορ πέφτετε συνεχώς σε λάθη
Ας είναι !
Θα μάθετε!
Θα ‘χετε όλον τον χρόνο αφού όπως βλέπω θα μείνετε χρόνια πολλά σε τούτη την θέση
Επειδή όμως στενοχωριέμαι να σας βλέπω να μην γνωρίζετε που πατάτε και που βρίσκεστε θα σας κάνω ένα μικρό μαθηματάκι ,όχι στρατηγικής άλλα τακτικής:
Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ελλάδα στο… Τρίγωνο ΗΠΑ – Ρωσίας – Γερμανίας


Του Κώστα Παππά

ΗΠΑ και Ρωσία έχουν ήδη εκφράσει συμπαράσταση προς την Ελλάδα, ενώ, από την άλλη,  η Μέρκελ παραμένει «πιστή» στη μονομερή αδιαλλαξία της.
Και ρωτάω εγώ:  «Ποιες είναι οι δυνάμεις πάνω στις οποίες θα στηρίξεις την διαπραγμάτευση για να λάβεις υποστήριξη έτσι ώστε να φύγεις από το φαύλο κύκλο των μνημονίων, της ύφεσης και της λιτότητας;
Οι ΗΠΑ και η Ρωσία ή η Γερμανία;
Διαβάστε Περισσότερα »